Column Jarl van der Ploeg

Even voor de duidelijkheid: het probleem met winkelen, dat ben ik

‘Je mag ook even buiten wachten’, zei mijn vriendin. Ze glimlachte er zo lief mogelijk bij, maar ik zag direct dat ik haar mateloos irriteerde.

We waren in de Via del Corso, de belangrijkste winkelstraat van Rome, op kruistocht naar een spijkerbroek. Meestal probeer ik die straat te vermijden omdat het toch al trage Italiaanse leven hier op zaterdagmiddag afremt tot het de snelheid van een processie bereikt, maar ik desalniettemin het gevoel krijg niet mee te kunnen in de vaart der volkeren. Er bevinden zich hier zoveel apen op één rots, en zoveel koninginnen in één korf, dat ik na een paar honderd meter al zwaarmoedig word. Want wat val ik eigenlijk uit de toon in mijn Hollandse journalistenkloffie.

Maar goed, we hadden nu eenmaal nieuwe kleren nodig, en bovendien zouden we later die avond gaan eten bij een restaurant vlakbij de Via del Corso, dus loog ik dat het misschien leuk was om samen te gaan winkelen. Mijn vriendin had op haar beurt gelogen dat ze dat een erg aangenaam idee vond, waarna ze zich opmaakte voor een middag vol weggeslikte kritiek. 

Even voor de duidelijkheid: het probleem, dat ben ik. Ik word droevig van winkelen omdat er nu eenmaal geen plek ter wereld bestaat die een man meer confronteert met de tragiek van zijn eigen nutteloosheid dan de vrouwenafdeling van de Mango. Nergens komt het mannelijk gebrek aan bruikbaarheid tot vollere wasdom dan tussen de broeken op de tweede verdieping.

Ik kan er natuurlijk weinig aan doen, maar ik ben in mijn leven gewend geraakt aan een maatschappij die vrijwel volledig door mannen is vormgegeven, waardoor de prominentste plekken ook automatisch voor ons gereserveerd zijn, zoals het hoofd van de keukentafel. In de Mango echter, hebben ze niet eens een krukje voor ons neergezet.

Het gevolg: ik weet niet wat ik daar moet doen. Als ik veins naar iets op zoek te zijn, eindig ik altijd per ongeluk op de lingerieafdeling, maar als ik in de slipstream van mijn vriendin bescherming zoek, opdat iedere aanwezige ziet dat ik gewoon een liefhebbende vriend ben die zijn meisje probeert te helpen, wordt zij na drie rekken kriegel omdat ik veel te dicht achter haar aanloop.

En dus stond ik opeens buiten, bij de voordeur van een kledingwinkel te wachten op mijn vriendin – 31 lentes jong en nu al zo’n uitgebluste jandoedel die je op zaterdagmiddag voor de C&A aan het Damrak een sjekkie ziet roken.

Mijn gemoed woog opeens nog zwaarder dan binnen. Godzijdank was ik in Rome, dacht ik, en scheen de zon. En godzijdank rook ik geen shag.

Jarl van der Ploeg vervangt in juni Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden