Verslaggeverscolumn Margriet Oostveen in Amersfoort

Even over vrouwen praten op het SGP-congres

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

‘Wat drift beheerst het woedend heidendom en heeft het hart der volken ingenomen?’

Met Psalm 2, vers 1 wordt zaterdag het congres van de SGP in Amersfoort geopend. Dit door dominee Maarten Klaassen uit Arnemuiden, de initiatiefnemer van de ronkende antihomoseksuele Nashville-verklaring.

Ruim honderdvijftig orthodoxe autochtone mannen zijn naar het christelijk Hoornbeeck College gekomen, een school met een orgel. De ouderen in driedelig zwart, de jongeren met gelhaar en in donkerblauwe pakken. Afdelingsvertegenwoordigers uit de strengste hoeken en gaten van Nederland, buiten glimmen hun donkere Audi’s en BMW’s van voorspoed. Diep dreunen hun psalmen in de schaduw van de aula, in die cadans die geen twijfel duldt. Er wordt net zoveel gebeden als vergaderd. Het glorieuze zonlicht blijft buiten, achter zwarte jaloezieën.

Orgelspel

Ik tel zeven vrouwen: één communicatiemedewerkster die het stokje snel doorgeeft aan een mannelijke voorlichter. Eén blond meisje, dienstbaar naast een oude man met een gehoorapparaat. En vijf vrouwen op de achterste rij, die mogen de bloemen overhandigen.

Ik verheugde me op een weerzien met mijn favoriete SGP’er, Lilian Janse, sinds 2013 de eerste vrouwelijke SGP-volksvertegenwoordiger van Nederland. Vorig jaar is ze herkozen in de gemeenteraad van Vlissingen, waar ze haar werk jarenlang combineerde met het bezorgen van kranten. Ze verdubbelde haar zetel naar twee, terwijl Vlissingen daarvoor niet eens voldoende SGP’ers telt. Zo populair is Lilian Janse.

Drie jaar lang was ze de eerste en enige vrouwelijke SGP-gemeenteraadslid én vrouwelijke fractieleider van het land, schreef Margriet Oostveen over Lilian Janse in haar verslaggeverscolumn van 19 januari 2018. 

Maar ze is er niet, Lilian appt dat ze haar verjaardag viert en wenste me ‘veel plezier’ met de SGP-mannen, dit met een ietwat grijnzende smiley erbij.

De mannen zelf stemmen deze middag gewichtig over amendementen bij het verkiezingsprogramma en vinden dit supermodern, want zo ging het niet eerder, het verkiezingsprogramma werd tot nu toe altijd opgeschreven door het partijbestuur. Nu liggen er rode en groene kaartjes klaar en als die de lucht in gaan bij amendement nummer één, over de ‘hoogmoedige maakbaarheidsgeest’, dan gaat het meteen mis.

‘O’, zegt partijvoorzitter Peter Zevenbergen. ‘Rood en groen door elkaar. Dat zie ik niet, want ik ben kleurenblind.’

Beginnen ze opnieuw, nu na elkaar.

Kees, Willem en Maarten

Volgt de Europese lijsttrekker Bert-Jan Ruissen, die niet veel heeft te zeggen over Europa, want de SGP-houdt helemaal niet van Europa. Dominee Klaassen wijdt nog een schriftlezing aan al die goddelozen. Wel zijn nogal wat sprekers opvallend positief over Hongarije, waar het gezin nog telt. Hoe premier Orbán zich daar tot potentaat ontwikkelt, lijkt van aanzienlijk minder belang.

Tijdens de lange lunchpauze praat ik een uurtje met twee bestuursleden van de SGP-jongeren, voorzitter Willem Pos (24) en Maarten van Nieuw Amerongen (22). Wie dacht dat de opvattingen van de SGP vanzelf wel uitsterven: ze hebben met 7.000 leden de grootste politieke jongerenorganisatie van Nederland. (‘Al is D66 het daar niet mee eens, maar dat hangt ervan af hoe je rekent.’) Maar ze zijn al wel wat anders dan de ouderen.

Willem en Maarten noemen de Nashville-verklaring een typisch geval van mislukte manifestatiedrift, die dominees voortaan binnen hun kerken zouden moeten houden. De verwoorde standpunten wijzen ze niet af, dat noemen ze vrijheid van geloof en geweten, hún zaak. Maar Lilian Janse heeft volkomen gelijk volgens Willem: in de bijbel staat nergens dat een vrouw búíten de kerk niet over een man mag regeren, zoals de harde SGP-kern nog steeds beweert.

Dan schuift Kees van der Staaij aan met een broodje kipkerrie. Bij de gemeenteraadsverkiezingen waren zeven SGP-vrouwen verkiesbaar, vraag ik hem, hoeveel zijn er eigenlijk gekozen?

‘Geen idee.’

Gebed

En hoe stelt hij zich de komende verkiezingen voor, in dat licht?

Lange stilte. Dan iets over ‘een vergroeide betrokkenheid van vrouwen, die ik positief waardeer’. En: ‘Voor mij is het helemaal niet een thema dat speelt.’

Van der Staaij loopt al snel lichtrood van ergernis weg (‘begin je nu echt wéér over de vrouwen?’) en gaat staan te gebaren tegen zijn jonge fractievoorlichter.

Willem en Maarten kletsen gezellig verder, onaangedaan, over favoriete filosofen, hardlopen en burn-out.

Na een minuut of tien keert Van der Staaij getraind lachend terug.

‘Ik geloof dat ik wat onvriendelijk overkwam.’

Wat ze aan het leren zijn, zegt Kees van der Staaij, is dat ze hun toon vaker zullen moeten aanpassen aan de buitenwereld: ‘De buitenwereld wil het erover hebben. En dat is ook wel terecht.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.