Verslaggeverscolumn Margriet Oostveen

Even naar Urk met kersvers GroenLinks-Statenlid Hicham Ismaili Alaoui

Hicham Ismaili Alaoui begrijpt Flevoland, hij is er geboren. Forum voor Democratie werd hier met acht zetels de grootste partij in de Provinciale Staten. GroenLinks haalde er toch nog vier, en Hicham zit erbij.

Hicham zegt: ‘Urk begrijp ik ook goed.’ Waar FvD na de SGP de meeste stemmen kreeg, vorige week. En waar jongeren deze maand een Marokkaans-Nederlandse familie belaagden na een uit de hand gelopen ruzie. Op Urk hebben elf mensen GroenLinks gestemd, van wie één op Hicham. Op Urk maken sommigen nu de grap ‘dat iemand zich in dat hokje moet hebben vergist’.

Ik haal Hicham maandagochtend om kwart over zeven in Lelystad op, omdat hij best ‘het gesprek wil aangaan’, op Urk, en daar beginnen ze graag vroeg.

Hicham Ismaili Alaoui

We hebben afgesproken met oude bekende Anja Keuter, fractievoorzitter van Gemeentebelangen in het dorp, over wie ik eerder schreef. Dat was toen Urk straatnamen naar ‘helden’ uit het koloniale verleden wilde vernoemen. Daarna is Anja gevraagd voor de tv-docuserie ‘Urk!’.

Anja en haar man hebben drie kotters en een internationale vishandel. Eigenlijk had Anja uit protest over het visserijbeleid FvD willen stemmen, ‘maar het was totaal onduidelijk wie Forum in Flevoland precies was, en ik wil wél weten wie ik kies.’ Dus werd het SGP, voor de visserij, ‘al was ik tegen die Nashville-verklaring’. Anja’s vader heeft ‘voor het eerst in zijn leven’ PVV gestemd.

Speciaal voor Hicham heeft Anja bij haar thuis aan de haven nu Harm ten Napel uitgenodigd, eigenaar van drie visgroothandels, en sinds een week Forum voor Democratie-kiezer. ‘Om drie redenen’, zegt Harm vriendelijk, nadat hij Hicham de hand heeft geschud. ‘Het klimaat, immigratie en de EU.’ Niet dat Harm alles prima vindt bij Forum: ‘Die speech van Baudet, nou ja.’

Anja lacht: ‘Heel Nederland ging ‘boreaal’ googelen.’

Harm: ‘Ik heb die roman van Baudet. Dat vind ik ook hé-le-maal niks.’

Maar daar ging het dus niet om: ‘Het gaat ons niet om ras, het gaat over onze modérne cultuur, die we gewoon zo willen houden.’

Hicham geeft wat tegengas, Anja begint nu over de Syrische ouders van haar buren. ‘Zij hebben erge dingen meegemaakt, er is een zoon vermoord.’ Maar dat ze nu al drie jaar de gordijnen dichthouden, terwijl haar moeder pannetjes vis brengt en steeds vraagt of zij wil wandelen? ‘Dat snappen we niet, op Urk.’

Anja Keuter

Hicham zei in de auto op de heenweg dat hij het gevoel te worden afgewezen of in de hoek gezet dus kent, ‘net als de mensen op Urk dat vaak ervaren, als er weer grappen worden gemaakt over inteelt of cocaïne’.

Hicham belandde als druk kind op een school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen. Niet te temmen, tot twee leraren hem onder hun hoede namen: ‘Henk de Jong en Andries Andringa’. Met Andringa mocht hij tussen de middag dammen. Boven dat dambord begon zijn weg omhoog. Hicham Ismaili Alaoui werd gezien.

Zijn eerste baan was badmeester, daarna werd hij sportinstructeur, ook op Urk, en met veel plezier. Hicham kan grappig vertellen hoe hij wende aan hun gewoonten, zoals het warm eten ’s middags (‘Ze bonken op je deur alsof ze een arrestatieteam zijn, en dan staat daar iemand heel lief met een pan met vis.’)

Hicham vraagt nu aan Anja en Harm: ‘Dus wat zou GroenLinks voor Urk kunnen betekenen?’

Anja: ‘Jullie campagne is niet eens op Urk langs geweest!’

Harm: ‘Omdat GroenLinks tevoren al bepaalt waar ze tegen zijn.’

Buiten staan er nu schuimkoppen op het IJsselmeer. Hicham vraagt onverstoorbaar hoe GroenLinks de mensen hier ‘in hun kracht kan zetten’.

‘Wat je nu doet. Het gesprek aangaan’, zegt Harm. ‘Maar ik ga niet zeggen je moet dit of dat, ik ga er open in.’

Later, in de auto, zeg ik dat ik het wel een beetje zonde vond dat Hicham bij Anja opeens als een GroenLinkser sprak. Dat is niet altijd een voordeel. ‘Ik vertegenwoordig hier wel mijn partij’, zei Hicham ernstig.

En Harm en Anja hadden het ook wel aardig gevonden. Hicham zei tegen Harm: ‘Let’s agree to disagree’ , en toen zei Harm: ‘Dat zegt Hicham goed, dáár ben ik het mee eens. Want we kunnen tegenwoordig niks meer hebben van elkaar.’

‘Ik ben echt bereid dit gesprek aan te gaan’, zei Hicham nog maar eens.

Bij het afscheid gaven ze een vriendelijk klopje op elkaars arm. Zelf vonden ze het een geslaagd begin. Harm zei nog: ‘Regionaal is het allemaal ook niet zo erg als landelijk.’

Harm ten Napel en Hicham
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden