Column Willem Vissers

Even aan het paradijselijke land ontsnappen dat flirt met het morele faillissement

Op het moment dat we zaterdag met het voetbalteam van onze jongste zoon arriveren in Sint Pancras, zo vroeg dat het gras glanst van nat geluk, worden Howick en Lili uitgezet naar Armenië. Althans, dat is de planning. Mijn hoofd loopt over van woede en onmacht sinds vrijdagmiddag, mede door de uitspraak van premier Rutte: ‘Soms moet je hard zijn.’ Het middagje kijken naar klimmende Vuelta-renners is verpest.

Sportschrijver is een heerlijk vak, want sport is de draaglijke variant van de gekte, van lief en leed. Ik probeer niet meer te twitteren over andere zaken dan voetbal, omdat ik een net krantenmeneertje wil zijn. Nu ontploft de woede in mijn kop. Impulsief, dus: ‘‘Soms moet je hard zijn’, zegt Rutte over de uitzetting van Howick en Lili. Hij bedoelt: niet voor multinationals, niet voor graaiende bankiers, niet voor fabulerende collega’s, maar wel voor weerloze kinderen. Wat een land. Om je kapot te schamen.’

Sindsdien danst de telefoon van het getril. Bijna twaalfduizend likes en retweets in anderhalve dag en het gaat maar door, ook nu bekend is dat de kinderen alsnog mogen blijven. De verontwaardigde woede is voelbaar. Soms is genoeg echt genoeg.

Zaterdagochtend, in de frisse lucht van Sint Pancras, vraag ik me af of Howick en Lili zich hadden afgemeld voor hun sportclubje. Niet door een blessure, maar vanwege uitzetting. Nou ja, hun hobby’s zijn me inmiddels bekend. Mijn nicht Mieke Spetter heeft ze jarenlang een uurtje per week les gegeven. Ze mailt: Howick speelt gitaar en tennis, Lili houdt van zang en dans. Mieke lachte toen Lili in een les over tongbrekers een rijmpje opdreunde: ‘Toen moeder aan de was was, kwam er een bij bij die vloog door de deur en langs de weg weg.’ Hoe Nederlands kun je zijn.

‘Soms moet je hard zijn’, zeg ik tegen mijn zoon als hij klaagt over pijn in zijn lies. Kort voor onze aftrap blijkt dat de kinderen vermist zijn. Gekte wordt waanzin. In het hoofd wervelen gedachten. Als onze jongens winnen, steken ze hun armen in de lucht. De reclame van ING op hun shirts is zo het best zichtbaar. Moeten we daarin blijven spelen, nu het bedrijf ook een witwasmachine van crimineel geld blijkt?

Een half jaar geleden wilde bestuursvoorzitter Hamers verdubbeling van zijn salaris, naar drie miljoen. Zijn vrinden vergeleken hem met een topvoetballer. Als hij geen salaris kreeg als Ziyech of meer, zou hij vertrekken naar het Tottenham Hotspur van de City. Niet door uitzetting, maar vrijwillig. Gelukkig prikte de maatschappelijke verontwaardiging het opzetje van de bankbubbel stuk.

In de loop van de middag blijkt dat Howick en Lili mogen blijven. Mieke meldt dat ze staat te juichen en huilen in de supermarkt. De woede trekt zich tijdelijk terug om het genot van de sport voorrang te verlenen. Heerlijk in de trein naar Parijs voor Frankrijk – Nederland. Kijken naar echte talenten, naar Frenkie, Kylian, Matthijs, Memphis en Paul. Alle kleuren van het mensdom, samen op één veld. Even weg van het paradijselijke land dat opzichtig flirt met het morele faillissement.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.