ColumnErdal Balci

Eurobonds completeren dictatuur van de middelmatigheid

Door de coronacrisis raakt het behoorlijk ondergesneeuwd, maar de kwestie van de eurobonds is een van de belangrijkste gebeurtenissen van onze tijd. Het idee erachter is alle negentien eurolanden gezamenlijk geld te laten lenen om zo de schuldenlast van de Zuid-Europese landen te verlichten. Als de zuidelijke landen en hun ondersteuners in West-Europa daarin slagen, worden dus de paar landen die uitzonderlijk goede financiën hebben opgebouwd in economisch opzicht in een klap teruggeworpen naar het niveau van ontwikkelingslanden. Gebeurt dat, dan is in de wereld de stille, post­moderne revolutie volbracht.

Dat het pleidooi voor eurobonds in een tijd komt dat covid-19 door West-Europa raast en het virus ook hier de samenleving en de economie dreigt te ontwrichten, mag op zijn minst opmerkelijk heten. De handel is grotendeels gestopt, zzp’ers zijn in nood, bedrijven hebben het zwaar en als deze pandemie nog wat maanden aanhoudt, hebben we straks veel meer daklozen dan er nu al zijn. Het is zelfs niet uit te sluiten dat veel Nederlanders in een situatie terechtkomen dat ze geen goed eten kunnen kopen voor hun kinderen.

Economische malaise voor alle landen ligt dus op de loer en toch klinkt het verzoek voor de eurobands steeds luider. Hoe kan het dat juist in deze onzekere tijden men van de Duitse en de Nederlandse overheden verlangt de brand in eigen huis te laten voor wat het is om samen naar de brand te kijken die de hele wijk in de as legt?

Dat is mogelijk, omdat deze eis in de lijn is van de trend die sinds de ­jaren negentig de wereld in een postmoderne wurggreep houdt. Door een storm aan postmoderne propaganda gaat het al zo’n dertig jaar niet meer om het belang van de intellectuele prestaties, om de bescherming van het talent, om de verheffing van de volkeren, om de bescherming van het individu of om de idealen. Dat alles moest wijken voor het waanidee dat alle culturen even goed zijn. De realistische benadering van maatschappelijke ontwikkelingen en de eerlijke blik op deze structuren zijn voor het gemak opzijgeschoven. Het gaat immers om de waarheid die de mensen diep in hun harten voelen.

Zonder de steun van het groot­kapitaal had deze wereldwijde revolutie geen kans van slagen gehad. Het grote geld wilde in alle vrijheid bewegen tussen de landen en keek al watertandend naar de miljarden mensen die voor hongerlonen konden worden ingezet. De grote bazen wilden maar al te graag van de wereld een dorp ­maken, hadden er ­uiteraard geen enkel bezwaar tegen dat kritiek op maatschappij, religie, onderontwikkeling van culturen, traditie en ritueel tot taboe werd verklaard. Hun droom was dat de hele mensheid naar elkaar toe schoof, elkaar ergens in het midden vond en zonder amok te maken in alle gehoorzaamheid van de kritiekloze middelmatigheid consumeerde – en kreeg het cadeau van de postmoderne intelligentsia.

Je hoeft maar naar de Nederlandse tv te kijken om te zien wat deze revolutie hier voor elkaar heeft gekregen. Nederlanders staan anno 2020 in de rij om mee te doen aan programma’s waarin televisiemakers bepalen met wie de deelnemers de eerste date hebben, met wie ze trouwen of welk huis ze kopen. Het land waarin men vroeger alleen al de vraag om de keuzevrijheid op die denigrerende wijze op te geven als een grote belediging zou zien, is allang niet meer. Er heeft een flinke wind huisgehouden die zelfs de eigenwijzen naar de middelmatigheid heeft geblazen, van culturen waar keuzevrijheid geen punt van discussie is.

Deze stille revolutie wacht nog een laatste horde. Zoals er geen al te grote verschillen mogen zijn in cultuur, talent, kennis, gevoelswereld en intellectuele prestatie, zo is de aanwezigheid van enkele landen die dankzij hun begrotingsdiscipline weinig schulden maken een doorn in het oog van het grootkapitaal en van zijn postmoderne handlangers.

Op cultureel en maatschappelijk terrein hebben de minder ontwikkelde gemeenschappen vanwege het harde werk van de politiek-­correcte beschermers van misstand, achterstelling, religie en traditie geen inhaalslag kunnen maken. Nu is het dus tijd ook de economieën ergens in het midden van de middelmatigheid van de armoede te laten samensmelten. Want in deze dictatuur van de middelmatigheid houdt men niet van gezonde economieën. In landen met gezonde economieën zouden de mensen namelijk de tijd kunnen vinden een kritische blik te ontwikkelen op deze nieuwe wereldorde.     

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden