Column Rob Vreeken

Erdogan heeft de islamitische wet nog niet ingevoerd en vermoedelijk gaat hij dat ook nooit doen

President Tayyip Recep Erdogan is in Seoul, vergezeld van een grote delegatie zakenlieden, en dus wordt er paginabreed geopend met de mededeling dat de reis de handelsrelaties tussen Turkije en Zuid-Korea aansnoert. Daaronder een foto van de Turkse president op de markt in Bukhara, een historische stad in Oezbekistan, die Erdogan aandeed op weg naar Seoul. Ook hier stonden de economische betrekkingen centraal, blijkt uit een verslag op pagina 4, met opnieuw een foto van de president, de hand schuddend van zijn Oezbeekse ambtgenoot Morzijojev. Op de belendende pagina wordt dieper ingegaan op het bezoek aan Zuid-Korea, dat ‘hoop biedt op sterkere economische banden’. Op pagina 9 meer over de presidentiële bezichtiging van het oude centrum van Bukhara, uiteraard met een foto van de president, die we op pagina 13 de erewacht zien afnemen in Tasjkent. Verder gaan maar liefst drie columnisten in op Erdogans bezoek aan Oezbekistan, volgens een van hen ‘het begin van een nieuw tijdperk’.

Ach, soms droom ik dat de Volkskrant premier Mark Rutte dezelfde respectvolle behandeling geeft, de man verdient het. Maar nee, bij ons gelden andere mores en de krant die ik hier, op een zonnig terras in Istanbul, in handen heb is de Daily Sabah, his master’s voice van Erdogans AK-partij.

Het is lang niet de eerste keer dat Erdogan een buitenlandse tournee onderneemt ter wille van commerciële belangen. Zijn grote doel is van Turkije een machtige, welvarende natie te maken. In het eerste decennium van zijn regeerperiode deed hij dat door de binnenlandse dynamiek ruim baan te geven, de laatste jaren beseft hij dat Turkije sterker moet worden verankerd in de wereldmarkt.

Dus is dat waarmee de nieuwe sultan zijn dagen vult, in zijn duizend kamers tellend Wit Paleis in Ankara?

Deels.

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan, midden, met rechts zijn vrouw Emine Erdogan en links de president van Zuid-Korea, Moon Jae-in, en diens vrouw, Kim Jung-sook tijdens een officiële ontvangst in het presidentieel paleis in Seoul. Foto AFP

Hij is ook bezig met oorlog voeren in buurland Syrië. Het Turkse leger heeft daar de Koerdische strijders verdreven uit de enclave Afrin en dreigt door te stoten in oostelijke richting, op Koerdenjacht. Onder toeziend oog van Moskou spreekt Turkije een woordje mee in het geopolitieke spel rond Syrië.

Verder heeft Erdogan het dezer dagen druk met verkiezingen. Op 24 juni kiezen de Turken een parlement en een president. Wie dat wordt, is nog volstrekt onduidelijk, al staat al wel vast dat hij Tayyip Recep van zijn voornaam heet.

Eén ding ontbreekt in het rijtje activiteiten: invoering van de islamitische wet. Erdogan is vaak een wolf in schaapskleren genoemd, die de democratische jongen uithing om te zijner tijd van Turkije een islamitische staat te maken. Dat van die wolf blijkt onderhand wel te kloppen, maar dan een wolf die uit is op groeicijfers en investeringen, militaire macht en internationaal aanzien.

Is de maskerade nog altijd aan de gang en komt die sharia pas aan de orde als Erdogans presidentiële alleenheerschappij eenmaal stevig gevestigd is? Dat is wat Soner Cagaptay onlangs schreef in The Washington Post. Ik hoop en vermoed dat hij ongelijk heeft.

In de kernregio van de islam is het islamistisch project op zijn retour. In Egypte geven de Moslimbroeders geen kik meer sinds generaal Al-Sisi hoofdcipier is en de Egyptenaren lijken het allang best te vinden. In Tunesië worden de laatste kruimels islam uit het wetboek geveegd, zonder dat ook maar één boze salafist de straat op gaat. In Saoedi-Arabië zetelt een jonge kroonprins die een ‘terugkeer naar de gematigde islam’ heeft afgekondigd, overigens met het oog op hetzelfde rijtje: investeringen, militaire macht en internationaal aanzien. En ondertussen worden in de Syrische woestijn de restanten opgeruimd van de beweging die de jihad meer dan wat ook in een kwade reuk heeft gezet.

Sharia? Erdogan zou wel gek zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.