Erdal Balci: Moddergooiers wens ik vele behandelingen in moslimlanden toe

Beeld de Volkskrant

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn ouders opzocht. Mijn vader lag op de bank uit te rusten van een lang, bewogen leven. Mijn moeder vroeg hem of hij nog wist wie ik was.

Hij richtte zijn schitterende, groene ogen op mij, groef diep in zijn zwaar gehavende brein en straalde als een kind omdat hij dacht dat hij het dit keer wel goed had. 'Deze man is mijn neef', riep hij trots uit. Dat was de dag dat ik vaderloos werd zonder dat de ambtenaren het hoefden te registreren.

Vader weet niet meer wie ik ben, maar toch durf ik niet te roken bij hem. Uit respect voor de man die ooit het allerlaatste wat hij had van de hand heeft gedaan om de reis naar Nederland mee te betalen en zo zijn kroost te redden. Een trouwe man was hij, niet alleen aan zijn gezin, maar ook aan de politieke leider die zijn hart had weten te veroveren.

Ik was nog klein toen Joop den Uyl een keer kwam spreken in Utrecht. Een idioot sprong naar voren en deelde een klap uit aan de premier. Mijn vader en zijn vrienden ziedden van woede en roerden zich om die gast, die hun 'Kale' had aangevallen, met hun in de metaalfabrieken gevormde krachtige, eeltige handen het ziekenhuis in te slaan. De man bofte dat hij door de politie werd weggevoerd.

Zoals ik niet rook bij mijn vader, zo zou ik evenmin tegen hem durven zeggen dat ik voor het eerst in mijn leven niet op de partij van de Kale ga stemmen. De onzichtbare gum, die jaar in jaar uit in de hersenen van mijn vader heeft huisgehouden, heeft weliswaar ook alle herinneringen aan de Kale gewist, maar toch...

Alzheimer is een waardige vijand. Dankzij die ziekte hoefde mijn vader niet bewust mee te maken dat zijn 12-jarige kleindochter leukemie kreeg.

Urenlang wachtte ik op de armoedige, overbevolkte gangen van het ziekenhuis in Izmir op artsen voor een antwoord op de tientallen vragen die ik had. Bloed hadden we nodig voor haar, veel bloed. De bloedbank stond er voor de vorm. De hele dag belde ik vreemde mensen met dezelfde bloedgroep als die van mijn dochter op. Als een plakkerige bedelaar was ik, smeken om bloed was mijn dagtaak geworden.

Deniz woog op een gegeven moment niet meer dan in haar kleuterjaren. In mijn armen droeg ik haar naar de ambulances, naar allerlei medische afdelingen en naar de operatiekamer. Ook naar het ambulancevliegtuig droeg ik haar. We stegen op richting Nederland en ik viel in slaap in de lucht. In mijn droom huilde ik dat ik de schitterende, groene ogen van mijn dochter niet wilde begraven.

In Nederland aaiden verpleegsters zo mooi als zwanen over de bol van het fragiele meisje. Om mij eindelijk een keer goed nieuws te geven, zei het uitgeputte meisje een keer net voor het slapen gaan: 'Hier zorgen ze goed voor mij, baba. Zie je niet hoeveel aandacht de artsen voor ons hebben? Het komt allemaal goed.'

Vorige week fietste ik met haar naar de stad. Het regende zachtjes, door de kou verscheen een heerlijke gezonde blos op haar wangen. Met haar blije gebabbel op de fiets leek ze op een paradijsvogel die een groet uitbracht aan iedereen die zij liefhad, ook aan de opa die niet meer weet wie wij zijn.

Alzheimer heeft mijn vader behoed voor twee loodzware jaren met kankercellen in het lichaam van een kind. Hij beschermt hem ook tegen het nieuws dat de nieuwe bazen van zijn oude partij militanten van de politieke islam hebben binnengehaald die als geen ander kunnen liegen, bedriegen en beschimpen. Een van hen heeft laatst gezegd dat Nederlandse artsen eerder de stekker eruit trekken als de patiënt een migrant is.

Zoals vermogende burgers van de armste landen blindheid ontwikkelen om de verschrikkelijke armoede in hun straten niet meer te zien, zo zijn ze bij de partij van de Kale blind geworden voor de misstanden bij de islamitische achterban.

Vader loste de meeste problemen met zijn zware handen op. Ik ben zijn weekhartige zoon die de pen hanteert. De pen schrijft dat ik de verpleegsters en de dokters in Nederland die Deniz aan ons hebben teruggegeven tot mijn laatste adem dankbaar zal zijn.

En dat ik degenen die ten gunste van de islamistische zaak met modder gooien vele behandelingen in moslimlanden toewens.

Meer lezen van Erdal?

Alleen het varken kan de wereld redden
Net voordat mijn droom ging uitkomen, kreeg de spirituele mevrouw bedenkingen. We waren allebei al poedelnaakt toen ze besloot een God van wie ik nooit had gehoord, te raadplegen over of het wel goed was op de eerste dag van onze kennismaking een liefdadigheidsactie van ontmaagding te verrichtten. (+)

Hou vast aan de traditie van de vrijheid
Afgelopen zaterdag, op de dag dat de telefoon begon te trillen, had ik achttien jaar, drie maanden en elf dagen op haar gewacht. Het anonieme nummer op het scherm deed me denken dat zij het moest zijn die belde. (+)

Zoektocht naar geluk is als een veldtocht naar Moskou
De zoektocht naar geluk kan het best worden vergeleken met de 'verovering' van Moskou door Napoleon. De beste man had op een gegeven bijna geheel Europa onder zijn bewind, maar het monster in hem had nog steeds honger. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden