ColumnAaf Brandt Corstius

Er zijn mensen die geloven dat de reset na deze crisis zal beklijven. Ik voorzie een ‘tóddat’

Het is raar hoe snel je aan dingen went. Ik kan geen tv meer kijken, want ik roep constant ongerust naar het scherm: ‘Nee, niet zoenen! Waarom staan jullie zo dicht bij elkaar? Hoezo stap je in die volle bus? Waarom loop je door Manhattan met een miljoen andere mensen? Niet Natasja Froger knuffelen! Waarom geef je die oude man een hand, ga je schamen!’

Het zijn natuurlijk allemaal oude opnamen, dat snap ik ook wel. Ze kunnen het niet ineens allemaal overdoen, zodat in Albert Heijnreclames iedereen anderhalve meter uit elkaar staat en Times Square geruststellend uitgestorven is.

Zo snel wen je dus aan nieuwe regels en een nieuwe realiteit: een paar weken geleden stapte ik zelf nog met dertig mensen tegelijk in een tot aan de nok gevulde lift in de Londense metro, en nu kan ik een film met daarin een volle lift amper nog aanzien.

Mijn tante vertelde me toen ze nog leefde vaak over de werkster die zij vroeger thuis hadden, een vrouw die Tril heette, wat ik een zeer goede naam vind, zo goed dat ik weleens denk dat ik hem zelf verzonnen heb.

Tril was goed in doemscenario’s en zei altijd dreigend, tijdens een verhaal dat een goede afloop leek te gaan krijgen: ‘Tótdat!’

Mijn tante sprak dat uit zoals Tril dat ook had gedaan, dus Carry Tefsenesk qua plat Amsterdams en schrille toon: ‘Tóddat!’ Ze tilde daarbij haar hand iets omhoog, want Tril zat meestal net een kledingstuk te repareren, en hief bij het woord ‘tóddat’ haar naald omhoog, voor dramatisch effect.

Tóddat: dat hoor ik nu vaak in mijn hoofd. We waren allemaal lustig de wereld aan het rondvliegen, veel te dure huizen aan het kopen, en te veel kleren en te veel vlees, of we probeerden te minderen maar dat lukte ons totaal niet. En toen riep Tril ineens keihard en schril: ‘Tóddat!’

En toen was het klaar.

Nu zijn er mensen die geloven dat die reset na deze crisis zal beklijven. Dat we zullen begrijpen dat de aarde belangrijk is en daar ook naar zullen handelen, dat ongebreidelde tijd met elkaar en de kinderen heel goed voor ons bleek, dus dat we dat erin zullen houden, dat toeristen de oude binnensteden voortaan met rust zullen laten, dat je in je agenda vooral veel gaten moet inplannen, dat reizen en vliegen helemaal niet nodig zijn, omdat reizen in je hoofd, of van de keuken naar de huiskamer, ook erg bijzonder kan zijn.

En dat wil ik ook graag geloven, maar ik voorzie een tóddat. Namelijk: tóddat het allemaal weer kan en we massaal en uitgelaten in een vliegtuig stappen, als een kudde blije koeien die in de lente voor het eerst weer de stal uit mag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden