Column Sheila Sitalsing

Er wordt van alles benoemd in de Tweede Kamer, maar actie blijft vaak uit

Begin dit jaar maakte de Volkskrant melding van ‘een door de VVD-top bewonderde Belgische reclameman’ wiens adviezen de partij devoot zou volgen. Deze man, Erik Saelens, zegt dingen die u en ik voor veel lagere tarieven ook hadden kunnen bedenken en in een kek boekje hadden kunnen bundelen: knallen, rammen, ‘als eerste de bom gooien’, wilde dingen roepen. En zo ‘het initiatief in de publiciteit houden’.

Ze volgen deze doctrine al jaren met grote toewijding bij de grootste regeringspartij: eerst roep je dingen waar een deel van de natie van op tilt slaat en een ander deel ‘goed dat dit eens wordt gezegd want je mag niks meer zeggen in dit land en in deze tijd’ mompelt, zo nodig verzin je er diverse onzinnigheden bij. Vervolgens lispel je tegen boze coalitiegenoten dat de soep heus niet zo heet et cetera. Tot slot verbind je geen enkele consequentie aan je woorden en ga je over tot de orde van de dag.

Zo moesten Turkse Nederlanders al eens oppleuren, moest het maar eens afgelopen zijn met ‘gratis borstvergrotingen voor asielzoekers’, was het tijd voor subsidies voor bloemencorso’s in plaats van voor het Concertgebouw, moest Sigrid Kaag dimmen met het in gevaar brengen van de Nederlandse handelsbelangen door overal ‘een sausje van vrouwenrechten’ over te gieten, moesten de coalitiepartners niet zo ‘drammen’ over het klimaat, en moest ‘de witte wijn nippende elite in Amsterdam’ ook al iets – ik ben vergeten wat.

Dat kan beter, veel beter, besloot een Kamerlid, Jeroen van Wijngaarden, dat aan het oppoetsen van zijn mediabekendheid toe was. Hij kneep zijn neus dicht, dook nog dieper in de drek en vond diep onderin het riool een tot dusver onopgemerkt gebleven stuk rottend vlees dat zich met een fraaie boog de arena in liet slingeren.

Schippers die op de Middellandse Zee varen en in moeilijkheden geraakte bootmigranten opvissen, zo liet Van Wijngaarden woensdag in de pers weten, moeten strafbaar worden gesteld. Maximaal 4 jaar cel of een boete van maximaal 83 duizend euro, tekende De Telegraaf op. Want schepen als de Sea Watch, die rondvaren om te hulp schieten wanneer de boten vanuit Libië dreigen te kapseizen of op drift te raken, of wanneer de mensen al overboord zijn geslagen, of wanneer het water en eten aan boord op is, ‘vormen in de praktijk de laatste schakel in een keten van mensensmokkelaars die tot ver in Afrika reikt’. Opsluiten die handel, dat zal ze leren.

Hij kreeg bijval van PVV, CDA, SGP, FvD: de verzamelde poortwachters van de joods-christelijke cultuur staan allen pal voor de plicht tot wegkijken op zee.

Donderdag zou Van Wijngaarden zich daar sterk voor maken in de Tweede Kamer. Zei hij. Vervolgens traden deel b en c van de doctrine in werking: coalitiegenoten D66 en ChristenUnie woedend (‘Mensen in nood redden is een plicht’, et cetera), in de Tweede Kamer bleef van alle stoere woorden van Van Wijngaarden een verzoekje om ‘een onderzoek’ over. Waarna werd overgegaan tot de orde van de dag. Maar toen keek niemand meer; wat beklijft is dat er ‘benoemd’ is, en benoemen wordt hoog aangeschreven.

Woensdag overleden 53 migranten die in een Libisch detentiecentrum opgesloten zaten bij een bombardement – de Libische burgeroorlog verhevigt. Later die dag verdronken zeker 80 migranten die vanuit Libië per boot Europa trachtten te bereiken. Een handvol overlevenden werd gered door Tunesische vissers. Die zijn daar niet voor gestraft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden