COLUMNSylvia Witteman

Er wordt niet meer gegeten of gekotst in de stad, en de sfeer onder duiven is grimmig geworden

null Beeld

Van de Albert Cuypmarkt is weinig meer over, maar de visboer om de hoek vilt nog onverstoorbaar harinkjes. Je moet ze buiten opeten, wat geen probleem is, want daar schijnt de zon. Maar buiten zijn ook de duiven, en die gedragen zich merkwaardig, de laatste tijd.

Tot voor kort was de binnenstad een lopend buffet van pizzakorsten, frites, restjes stroopwafel en voedzame plakken braaksel van dronken toeristen. Als duif hoefde je maar wat rond te scharrelen om de lekkerste hapjes eruit te pikken; er was genoeg voor iedereen, ook voor de manke makkers die een pootje misten. Maar sinds een paar weken wordt er niet meer gegeten of gekotst in de stad, en de sfeer onder de duiven is grimmig geworden.

Geschokt moest ik toezien hoe de sterkste duiven hun zwakkere broeders ruw opzijduwden om een hapje van mijn vis te bemachtigen. Een bijzonder fors exemplaar was zelfs zo brutaal om botweg op mijn lunch te gaan stáán, waarna ik alle eetlust verloor en de rest maar in de kolkende menigte vogels wierp.

‘Zonde!’, hoorde ik minimaal anderhalve meter achter me roepen. Het bleek een dikke, hoogblonde vrouw van een jaar of 60. Ze droeg een felblauw fluwelen joggingbroek en zwart motorjack, en ze zat op een met plastic bloemen versierde scootmobiel. ‘Je moet ook wat voor ze meenemen’, zei de vrouw. ‘Ze hebben niks te vreten.’ Ze hield een zak kromgetrokken boterhammen omhoog. Een kontje bruin uitgeslagen leverworst zat er ook in.

De troep duiven werd nu nóg onrustiger en er kwam ook een grote, hebberige kraai aanvliegen. De vrouw opende de zak, greep een boterham en begon die in zuinige brokjes rond te strooien. Maar de vogels hadden geen geduld voor die marginale liefdadigheid. Ze stortten zich massaal op de geopende zak brood. Al gauw zat de vrouw verbouwereerd in een wolk van agressief geklapwiek.

‘Getverderrie, rot op!’, riep ze. Ze zwaaide met haar armen, maar dat hielp niet. De vogels hadden alle schroom verloren en bleven fel fladderend rondpikken in haar royale schoot. Haar pluizige kapsel wapperde ervan, boven haar angstig dichtgeknepen ogen.

‘Gooi die zak dan weg!’, riep ik. Met een ruk smeet de vrouw de broodzak in de richting van het gesloten café Schilders. De zwerm vogels stoof erachteraan. Samen met de vrouw keek ik toe hoe de kraai het kontje leverworst te pakken kreeg.

‘Daar zat het plastic nog om’, zei ze bedroefd. ‘Dat had ik er nog af willen halen... als dat stomme beest er nou maar niet in stikt...’ En, met een spijtige blik op haar lege schoot: ‘Je kunt ook níks goed doen, de laatste tijd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden