COLUMNEva Hoeke

Er was niet veel om vrolijk van te worden, tot de Dochter 3 werd

Beeld Aisha Zeijpveld

De Dochter van 2 werd 3, de vraag was hoe we de viering vorm gingen geven.

In afzondering, zoveel was duidelijk.

Voortgedreven door plichtsbesef en apenliefde fietste ik naar het nabijgelegen dorp voor knetterbadschuim en een boek over drie uilen, de Man ontfermde zich ondertussen met die kleine over de taartjes. Ze zocht een roze torentje uit met bovenop een geel kuiken van suiker, glunderend, steelse blikken wisselend met de bakkersvrouw, het moest heerlijk zijn om een meisje van bijna 3 te zijn.

Ondertussen begon het gevoel ten aanzien van alledag te kantelen.

Het achtuurjournaal bekeek ik niet langer alsof het een persconferentie was, er waren zelfs avonden waarop we helemaal geen televisie meer keken. Nu het virus niet langer een mogelijkheid maar een garantie was en de middelen om het zo lang mogelijk op afstand te houden een nieuwe manier van leven hadden afgedwongen, viel op hoe snel je aan alle veranderingen wende. De wekker die niet meer ging, de kinderen die bladersoep maakten in de achtertuin, de caissières achter plexiglas. Zelfs de fonkelnieuwe openingszin – ‘Wat een toestand, hè?’ – was alweer teruggeruild voor het versleten informeren naar spaarzegels. De schilders waren nog altijd bezig met de buitenboel en stilaan werden ze onze onverwachte bondgenoten, deze beul van een vent met zijn roerige verleden en zijn compagnon met de sigaret tussen de lippen, in dit stadium nog het enige fysieke lijntje met de buitenwereld. Elke ochtend dronken we koffie en bespraken we de wereld, de tafel tussen ons in, ’s middags rook de keuken naar knoflook en kibbeling. Rondom het huis was een wal opgetrokken maar binnenin deelden we alles, van wc tot echtelijke twist, en wanneer ik als de wiedeweerga op en neer ging voor een boodschap – melk, stroop voor de pannekoeken – lieten de Dochters hen hun tekeningen zien. Wanneer ik terugkwam stond er ineens een olifant bij, in roze paarlemoer.

Tegelijkertijd was er niets om vrolijk om te zijn.

Want 150 kilometer verderop zat mijn Schoonmoeder met alzheimer, 88 jaar en compleet in de war, in een voor haar wezensvreemd verpleegtehuis in een wezensvreemd dorp, zich af te vragen waarom haar dochter wel steeds voor het raam stond te zwaaien, maar daarna ook weer wegliep. De televisie was nog niet aangesloten, de mannetjes van Ziggo kwamen niet meer langs en het personeel had het te druk. Eén bewoner was besmet geraakt en afgevoerd, het verpleegtehuis had daarop nieuwe regels ingesteld: er mocht nu nog maar één keer per dag worden gebeld. ‘Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, kind’, zei mijn Schoonmoeder, haar Brabantse pathos fijn slijpend.

Vanuit de Bijlmerflat met de muren van rijstpapier hield mijn oude buurmeisje Leni, verveeld en opgesloten met haar twee zoontjes, me ondertussen op de hoogte van allerhande horrornieuws. ‘Zeldzame Longpest Geconstateerd, Vergelijkbaar Met De Zwarte Dood’ en: ‘Bewijs: Corona Is Een Militair Bio Wapen Ontwikkeld Door De Chinese Overheid’. ‘Dit doen ze omdat we overbevolkt zijn’, appte ze me. ‘Dit roeit ons uit van hogere hand.’ Daarna gaven we allebei thuisonderwijs, de toenemende ongelijkheid tussen onze kinderen ontging me niet.

De dagelijkse cijfers van het RIVM, de wisdom of the crowd en de povere hoop- en troostliederen van mensen rijker dan wij, nee, er was niet veel om vrolijk van te worden.

Tot de dag dat die van 2 3 werd.

Want toen we ’s ochtends beneden kwamen, zij in haar feestjurk en wij er zingend achteraan, bleek de hele tuin te zijn versierd met ballonnen en vlaggen. Vrolijk kabbelend hingen ze aan de bomen en tussen de paarse magnolia, en terwijl wij elkaar verbaasd aankeken klonk een tweestemmig Lang zal ze leven in de gloria van de steigers, de gebutste bariton van een ex-heroïneverslaafde en zijn trouwe kameraad, en voor heel even was alles zoals het zijn moest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden