ColumnPeter Winnen

Er was in Oostende een wedstrijd tussen Van der Poel en Van Aert en eentje voor de rest

null Beeld

Ook de bronzen plak van het wereldkampioenschap veldrijden mocht voor de microfoon van de VRT zijn verhaal doen. ‘Ik had schrik dat ik iets te vroeg op kop kwam’, zei Toon Aerts. Hij verbeterde zich rap: ‘Eh, wegreed van de tegenstanders voor plaats drie’. Hiermee is alles gezegd, er waren twee wedstrijden aan de gang in Oostende: de wedstrijd tussen Mathieu van der Poel en Wout van Aert en de wedstrijd voor de rest.

Beide wedstrijden waren fascinerend om te volgen. De beste van de crossers brak niet en werd derde. Van de andere twee, laat ik hen hybride wegrenners noemen, kon niet met zekerheid worden vastgesteld wie superieur was. De beslissing werd geforceerd door een lekke voorband van Wout van Aert. Hiermee schreef de band geschiedenis.

We zullen moeten wachten tot de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix voor we weten wie van de twee de beste crosser is. Mits mutaties van de Britse, de Braziliaanse en de Zuid-Afrikaanse mutaties daar geen stokje voor steken – ik vertrouw dat virus voor geen cent. Het had ook al niet veel gescheeld of het WK veldrijden was gesneuveld.

De passage over het strand van Oostende was van een onheilspellende schoonheid. Je zag ze in de verte ploeteren in de oostenwind. Stipjes op de vloedlijn, hulpeloos in de grote ruimte, ogenschijnlijke stilstand. Elke ronde kreeg ik het koud van de naakte symboliek. Wout van Aert en Mathieu van der Poel, voor even zo nietig als een kokkeltje in het zilte zand.

Warm kreeg ik het daarentegen van de rulle stukken van het parcours. Dat is een soort spoorzoeken voor gevorderden. Hoe komen ze er door? Ik herinner me uit mijn jeugdjaren dat de fiets zelf zijn weg moest vinden. En jij zit vol gas te geven en af te wachten hoe die fiets zich uit de penarie redt terwijl je als een dronkenlap langs het frame hangt. Mathieu zei het achteraf ook: meestal kwam de fiets goed door het zand, een enkele keer reed die zich vast. Zo’n fiets zit vol verassingen. Zelfs een technisch wonderkind als van der Poel blijft zich erover verbazen.

Goed, de wereldtitel is binnen. Hij had liever gewonnen zonder de lekke band van Wout van Aert, zei hij. Van Aert is trouwens de reden dat hij het veldrijden niet gedag zegt. ‘Het duel overstijgt de sport. Dat maakt het een verhaal op zich’. Dit klopt, en dat geldt niet alleen voor de cross.

Mathieu wil zich nu een week ontspannen voordat hij de voorbereiding op het wegseizoen aanvat. Wellicht een beetje rondrossen op de crossmotor. Ja, dat kan hij ook heel behoorlijk. Maar of het verstandig is? Met een beetje pech vindt zo’n crossmotor zelfstandig de kortste weg naar het ziekenhuis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden