Column Sheila Sitalsing

Er kunnen mij niet genoeg verkiezingen zijn

Het was 2008 en in een ernstig hoofdredactioneel commentaar liet de Volkskrant een krachtige waarschuwing horen tegen wat ‘de politisering van het waterschap’ werd genoemd. Voor het eerst dat jaar vonden de verkiezingen in alle waterschappen tegelijk plaats. Voor het eerst ook dat jaar mochten ‘politieke lijsten’ meedoen, waar voorheen alleen individuen zich kandidaat mochten stellen. Een week lang konden de mensen per brief stemmen. 2008 lijkt niet zo lang geleden, maar het was dus in de tijd dat je nooit ‘Hé, dat is bijzonder: een brief!’ dacht wanneer je er eentje op de deurmat aantrof; ook de volledige liberalisering van de postmarkt moest nog toeslaan.

De krant vond apart stemmen over waterbeheer niet handig. Het zou maar afleiden van de technische uitvoeringstaak van de waterschappen en de grote lijnen van het waterbeheer konden prima aan provincie en parlement worden uitbesteed. Geheel op eigen kracht had de krant dat niet bedacht, een hoop andere partijen dachten daar ook zo over.

Nog steeds overigens. Zo bereikte Chris Aalberts, de enige journalist van Nederland die het al jarenlang kan opbrengen om de waterschappen als fenomeen trouw van nabij te volgen en er coherente gedachten over te ontwikkelen, onlangs zijn breekpunt. Houd op met die verkiezingen, betoogt hij op The Post Online. De verkiesbare politici zijn volslagen onbekend en hebben derhalve geen achterban, de thema’s zijn te technisch, de verschillen zijn minimaal, een levendige democratie zal het daar nimmer worden.

Zelf stond ik in 2008 niettemin te popelen om mijn briefje in te sturen, en ben ik nu al druk in de weer met mijn stem bepalen voor volgende week. Er kunnen mij niet genoeg verkiezingen zijn. En tien jaar en een hoop gedoe over klimaatverandering, verdroging, vernatting, verzakking door inklinkende veengrond en de brute moord op talloos veel muskusratten verder zijn de verkiezingen voor het waterschap er alleen maar leuker en relevanter op geworden.

Zo heeft de gevreesde ‘politisering’ fijne partijen gebaard, als Puur en Water Natuurlijk en Integer Liberaal. De integere liberalen hebben inmiddels wat menskracht verloren na een hoogoplopend intern conflict over de behandeling van blauwalg in het recreatiegebied Delftse Hout, waarop een heuse afsplitsing is ontstaan. Daar kun je om lachen, maar Geert Wilders heeft zijn imperium ook gebouwd op één afgesplitste VVD-zetel.

De vraagstukken zijn bovendien niet mals, en buitengewoon politiek bovendien. Dat goed waterbeheer ‘niet links en niet rechts’ is, zoals je weleens hoort, lijkt mij quatsch. In de stemwijzer voor mijn waterschap kwam ik brisante thema’s tegen. Het gaat tussen de boer (laag waterpeil) en grutto (hoog). Het gaat over democratisering, over hoe je denkt over de vaste zetels voor boeren, bedrijven en natuurbeheerders. Over de verdeling van schaars water in tijden van droogte. Over of al die dijken en al dat prachtwater wel moeten worden opengesteld voor wandelaars, mannen met dikke buiken op racefietsen, kinderen in roeibootjes en schuiten vol bierkratten. Over muskusratten zachtjes doodslaan, of hard, of niet. En over het ultieme verkiezingsthema: de waterschapsbelasting.

Op de radio hoorde ik donderdagmiddag een ontroerende reportage op een school waar jongeren die dit jaar voor het eerst gaan stemmen werden bijgespijkerd over de waterschapsverkiezingen. Ze werden er zowaar bijna enthousiast van. En terecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.