Column Aaf Brandt Corstius

Er bestaat een Funda voor kleine huisjes. Alles waar ik een diepe passie voor voel kwam ineens samen

Hoe kon het dat niemand mij dit had verteld? Misschien probeerden ze me tegen mezelf in bescherming te nemen.

Er bestaat, las ik gisteren op de site van de Volkskrant, een Funda voor kleine huisjes. Een tiny-house-Funda. Het heet Tinyfindy.

Alles waar ik een diepe passie voor voel in het leven kwam ineens samen. Funda dus. En kleine huizen. Ik had nu verder nooit meer een website nodig.

Ik ben een kleinehuisjesfanaat. Ik heb alle boeken die erover bestaan, ik heb een kleinehuisjestentoonstelling in Almere bezocht, ik kijk als meditatie naar YouTubefilmpjes van mensen in kleine huisjes. Ik kan er heel rustig van worden als ik zie dat een tiny-housebewoonstereen een stuk elastiek boven haar wc heeft gespannen (de muur boven de wc biedt een zee van ruimte, merk je als je in een tiny house woont) om daar haar brillen achter te klemmen. 

Dus ik naar Tinyfindy. Je kunt er huisjes op vinden, en ook bosgrond om een huisje op te bouwen.

Maar het complete aanbod bestaat uit tien resultaten. De tiny-wereld is gewoon heel tiny. Dit had ik al gehoord, toen ik kwijlend en veel te enthousiast allemaal vragen stelde aan tiny-house-eigenaren in Almere: dat er in Nederland bijna nergens plek is voor tiny houses. Omdat de gemeenten overal heel ingewikkeld over doen.

Het andere probleem op Tinyfindy: mensen zetten voor alles het woord tiny en dan is het ineens een tiny house. Maar ik vind een woonwagen geen tiny house. Ook niet als je hem een tiny woonwagen noemt.

Ik focuste me op de advertentie voor bosgrond. Voor iets meer dan 20.000 euro kon je twee stukken bos kopen van 7.700 vierkante meter, met ‘naaldbomen met hier en daar een loofboom’. Dat leek me een goeie deal. Ik weet niet wat bos zoal kost, maar 7.700 vierkante meter is ontzettend veel.

Net als op Funda stonden er foto’s bij. Op de eerste foto zag ik een boom waarop een bord was gespijkerd met de tekst ‘te koop bos’. Op de volgende foto zag je een pad. Op de volgende wat bomen. Op de volgende nog meer bomen. Dit negen foto’s lang.

Hier wilde ik best een Henry Thoreau-achtig bestaan leiden, in een zelfgebouwde tiny house die niet stiekem een stacaravan was met het woord tiny ervoor. Een bestaan met veel lezen. En voorzien in mijn eigen tarwe.

Maar de tiny lettertjes onder de advertentie waren alarmerend. ‘Er is nog geen sprake geweest van bewoning. Er zal dus met de gemeente overlegt moeten worden of een Tinyhouse hier wordt toegestaan/gedoogd.’ Zie je wel, dacht ik. Allemaal de schuld van Nederland. Waar niks mag.

Ik had mezelf er maar net voor behoed dat ik de rest van mijn leven hypotheek zou betalen over een heleboel bomen en een zandpad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.