ColumnGidi Heesakkers

‘Entertainmentsalade’ van de rookvisboer; ik durfde er wel op te gokken dat het pinnen geen pretje was geweest

Gidi Heesakkers Beeld vk
Gidi HeesakkersBeeld vk

‘Raad eens wat ik hiervoor heb betaald’, zei mijn bezoek verbeten terwijl hij in de keuken een plastic bakje met een grijsrozig prutje erin omhoog hield. ‘Entertainmentsalade’ van de rookvisboer; ik durfde er wel op te gokken dat het pinnen geen pretje was geweest. 8, 9 euro? Mis: 22,50 euro, schoon aan de haak.

Volgens mijn vriend keek ook de medewerker van de winkel een beetje geschrokken. Ze had het in elk geval nagelaten om ‘dat is dan 22,50 euro’ te zeggen. Zonder blikken of blozen had hij zijn pas op het apparaat gelegd, gedaan alsof hij deze dure grap vaker maakte.

Momentschaamte, analyseerde hij terwijl we de hoofdprijs aan het aanrecht op toastjes schepten, rechtstreeks uit het bakje, als ware het Garlan-roomkaas. De rare reflex om jezelf in zo’n situatie niet te laten kennen, jezelf te naaien door niet te zeggen dat je meer dan 20 euro neertellen voor een salade die je achteloos uitkoos vanwege de lollige naam aan de gestoorde kant vindt. ‘Het zusje van lachend ‘Sorry, haha, nee ik ben oké hoor!’ zeggen tegen iedereen als je van je fiets bent gekeild en pas vijf minuten later huilen.’

Achteraf was het niet makkelijk goedpraten. Ach, we zouden eigenlijk uit eten gaan en dan waren we zeker duurder uit geweest, en nou ja, het was toch al een gepeperde week – vanaf maandag weer een beetje op de centen letten. Maar wát een decadente onzin, deze ‘royale salade van King Crab, warm gerookte zalm en gamba’s’.

Ondertussen schonk ik hem een restje witte wijn in op de grens van net wel of net niet meer te zuipen – een nieuwe fles openen en de oude niet leegmaken vond ik zonde. Toen hij geen tweede glas meer hoefde, want niet meer te zuipen, was míjn schaamtemoment aangebroken: dit hele zonde vinden, dat was pas een zonde.

De uitspattingen zijn bij mij doorgaans het probleem niet, maar zodra het aankomt op het daadwerkelijke consumeren en gulhartig genieten van kostbare aankopen manifesteert de gierigaard zich soms ineens. Een debiel dure douchegel bestellen en daar vervolgens overdreven zuinig mee gaan doen. Flessen wijn die uiteindelijk vooral liggen te herinneren aan een gebrek aan speciale gelegenheden. Hoe speciaal wil ik mijn gelegenheden en dinsdagavonden precies hebben?

Het cadeau van de aankoopmakelaar, bedoeld om op mijn grootste uitgave ooit te drinken, bewaarde ik ruim een jaar na de verhuizing nog steeds in de koelkast. Nadat ik de chic gewaande fles eindelijk had ontkurkt – drie vriendinnen kwamen Temptation Island kijken – googelde ik ’m. Cava van een tientje. Mezelf uitgelachen.

Deze week moest ik 50 milliliter witte wijn aan een pastasaus toevoegen en had ik alleen nog maar een dure in huis. Ik besloot de rekening te vereffenen en het vermakelijk te noemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden