COLUMNThomas van Luyn

En zo ging de vicieuze scheercirkel door, totdat ik zeven systemen in mijn huis had

Beeld Aisha Zeijpveld

Ik heb één ladekastje met vijf laatjes die tjokvol adapters en snoeren zitten, behorend bij vergane mobieltjes: Nokia, Alcatel, Sony Ericsson. Maar ook snoertjes van gitaarpedaaltjes, discmans, speelgoedautootjes, enzovoorts: allemaal met een apart flupje om in een uniek gaatje te steken. Soms paste een flupje met wat wrikken net op het foute apparaat, en dan begon het even later in je kamer naar smeulend plastic te stinken, zonder dat je wist waar het vandaan kwam. Bijvoorbeeld bij een back-updisk waar alle kinderfilmpjes op staan uit het vroege digitale tijdperk, zoals mij is overkomen. Daar moet ik trouwens echt eens mee naar een mannetje, voordat stekkertjes niet meer bestaan of harde schijven niet meer gelezen kunnen worden. Of mannetjes worden opgeheven. Er staan trouwens ook oude ‘WordPerfect’-documenten op. Die hadden net zo goed in oud-Minoïsch of Azteeks geschreven kunnen zijn, schrijfsels die ook niet meer te ontcijferen zijn met de moderne kennis.

Hoe dan ook, in de nabije toekomst kun je dankzij usb bijna elk oplaadstekkertje overal in steken, of het nou gaat om een smartphone, een drone, of een speaker. Een eclatante overwinning voor de consument, bevochten door een idealistisch Europa op het perverse winstmodel van Big Tech. Hoera! (Alleen de iPhone heeft nog een raar flupje, maar dat schijnt niet lang meer te duren.)

Het is dus met enige gerechtvaardigde hoop dat ik onze Eurocommissarissen bij deze oproep om meer kwaadaardige incompatibiliteit aan te pakken. Ik heb een Nespresso-kloon van Lavazza, met nèt andere kuipjes dan Nespresso, die op hun beurt alleen passen in de Lavazza. Oké, misschien een beetje white people problems, maar dit verdienmodel, het tot slaaf maken van één merk, vind je over de hele wereld en zo ontstaan er onvermoede afvalhopen: de reusachtige berg Oral-B-borsteltjes die niet op Philips Sonicare passen, de enorme plas Epson-inkt die niet in Samsung-printers mag. 

Mijn persoonlijke aartsvijand is het scheermesjeskartel. Ik heb wel zeven houdertjes die allemaal een ander scheermesje eisen: Wilkinson, Lidl, ShaversClub en Gillette. De oplettende lezer telt hier slechts vier merken, maar van Gillette heb ik drie (!) verschillende systemen en dat is alleen omdat ik niet meedoe aan de meest recente ‘innovaties’, anders hadden ze mij wel tien in de maag gesplitst. Dat assortiment heb ik te danken aan mijn sporadisch scheren en slechte geheugen. Als ik weer eens geen scheermesjes had en ik stond in de Etos, wist ik even niet meer wat mijn systeem was, en dan kocht ik vaak het foute: Sensor XL in plaats van Mach 3, bijvoorbeeld. Thuis bleek die dan niet te passen, en dan kocht ik later alsnog een houdertje: weer de foute (een Fusion Pro) waar ik dan weer geen mesjes voor had. En zo ging de vicieuze scheercirkel door, totdat ik zeven systemen in huis had. Met al die aankopen zou ik in theorie altijd een passende combinatie houder-mesje moeten kunnen maken, maar in praktijk niet. Regelmatig sta ik met een muil vol scheerzeep vruchteloos alle houdertjes in alle mesjes te steken, totdat ik in huilen uitbarst en alles in de la gooi en met onverrichte zaken de zeep van mijn prikkelbaard afspoel (die overigens verrassend zacht wordt van het hele proces). Dus populisten: deze stemmer wacht op een partij die dáár wat aan doet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden