ColumnAaf Brandt Corstius

En hop, ik had weer een zwak voor Boris Johnson

A ls je lang met elkaar opgesloten zit en je hebt weinig te doen (denk schoolkamp, denk te lang doorgegaan feestje, denk corona), ga je vanzelf gênante bekentenissen doen.

Bij deze mijn genante bekentenis: ik had lange tijd een zwak voor Boris Johnson. Dit was in de tijd dat hij burgemeester van Londen was. Boris Johnson was mijn definitie van iemand die er zo raar uitzag dat het weer leuk werd, met zijn scheve gezicht en dito haar. Bovendien is hij slim en heeft hij humor. En hij is een Engelsman. Beter wordt het haast niet.

Maar goed, vervolgens kreeg Boris meer macht, waarmee hij rare dingen deed, werd hij allengs vervelender en werd het ook beschamend om hem leuk te vinden. En zag ik zijn kapsel ineens in een ander daglicht. Ik vond hem niet meer leuk.

Totdat Boris Johnson dit weekend de ic uitkwam en amper uit zijn ziekenhuispon gehesen een speech gaf die zo goed was dat zelfs gebarentolk Irma Sluis hem niet had kunnen overschaduwen als ze ernaast had gestaan. Het leukste deel van zijn toespraak was de zinsnede waarin hij zijn artsen bedankte ‘van wie er een groot aantal Nick heten, om de een of andere reden’. En hop, ik had weer een zwak voor Boris.

Waarop meteen genante bekentenis nummer twee: ik word best rechts van deze crisis. De meeste mensen worden er geloof ik links van – tenminste, zij tellen het als links activisme als je aardig doet tegen andere mensen, als je vindt dat verpleegkundigen meer geld moeten verdienen en als je van wandelen houdt. Dat had ik altijd al, en dat zal zo blijven. Maar ik heb een enorm zwak voor iets nieuws, en dat is het grootkapitaal.

Als ik langs dichte winkels loop, gaat er een steek door mijn hart. Omdat ik het gevoel heb (want dat is zo) dat we het zonder een goed werkende economie niet redden. En omdat ik een simpel mens ben, zie ik een gesloten Zara als de slecht werkende economie.

Ik heb zelfs het idee dat ik kan hóren dat de economie het niet goed doet. Ook dat is trouwens echt zo. Normaal word ik ’s ochtends wakker van het geraas van auto’s over de snelweg niet ver van mijn huis, nu hoor ik de vogels fluiten.

Ik ben nog steeds gek op het gefluit van vogels, maar ik ben inmiddels ook weer toe aan het geraas van auto’s (minder dan vroeger, dat wel, want we weten inmiddels dat elke vergadering kan worden vervangen door een e-mail). Ik ben toe aan geopende winkels, voor overlast zorgende terrasjes en het duk-duk-dukgeluid van toeristen met rolkoffers. Omdat dat de geluiden van een werkende economie zijn.

Misschien ben ik hier te vroeg mee, maar ik voorspel dat iedereen die geluiden gaat missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden