En de scholing van de leerkrachten dan?

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 17 april.

Theaterles op 't Palet, in 2016 benoemd tot ‘excellente school’. Foto Guus Dubbelman / de Volkskrant

Brief van de dag: kwaliteit leerkrachten

Wat ik mis in de top-5 van ‘mogelijke oorzaken van terugvallende resultaten’ in het Nederlandse onderwijs (Ten eerste, 12 april) is het aspect ‘opleiding van leerkrachten’. Na 25 jaar onderwijservaring mag ik mezelf denk ik wel ervaringsdeskundige noemen. Wat mij opvalt is dat er een hele grote variatie is in de kwaliteit van de leerkrachten op pedagogisch en didactisch vlak. Zwakke studenten mogen vrijwel altijd doorstromen en hun diploma halen. Er komen, zeker gezien de huidige tekorten, zwakke docenten voor de klas te staan. Scholen hebben immers geen keuze.

Het kabinet neemt in het verlengde hiervan mijns inziens niet de juiste keuzes. Er wordt gekozen voor het halveren van het collegegeld voor studenten die aan de pabo starten. Zeker zullen meer scholieren kiezen voor deze studierichting maar ondertussen is er geen verband tussen oorzaak en gevolg. Het aanzien van de leerkracht is belabberd en zal niet verbeteren wanneer de opleiding ‘in de aanbieding’ gaat.

Ik stel voor om eens over de grens te kijken: Finland heeft in 20 jaar een grote inhaalslag gemaakt. De regering heeft ervoor gekozen te formuleren waar ze met hun onderwijs wilden staan over 20 jaar. Daarna is gekeken hoe dit te bereiken. Het resultaat was een enorme kwaliteitsgroei in het onderwijs, een forse stijging van het aanzien van de leerkracht en een aanzienlijke verbetering van hun positie op de Pisa-lijst. Wat mij betreft is spieken bij Finland in dit geval toegestaan.

Corrina Pauw, Utrecht, Intern begeleider op basisschool

Uitstelgedrag

Bij het lezen van het artikel over uitstelgedrag in Sir Edmund van zaterdag schoten me twee Twentse gezegden te binnen:

1. Stel niet uit tot morgen wat je ook overmorgen nog kunt doen;

2. Als je lui bent, kun je daar niets aan doen; maar als je moe bent is het je eigen schuld.

Joop Agterbosch, Geldrop

Hongarije

Het gedrag van landen als Polen en Hongarije begint me toch steeds meer te storen. Kritiek op de ‘dictaten’ van Brussel en niet gedwongen willen worden zich te moeten houden aan afspraken, die met meerderheidsbesluiten zijn gemaakt. Dat riekt te veel naar een verleden met de Comecon en het Warschaupact. Pardon? Volgens mij wilden de landen zelf graag lid worden van de EU en dan moet je ook de spelregels accepteren (dus niet alleen de subsidies en niet de vluchtelingen).

Ze doen me denken aan iemand die lid wordt van Ajax, maar in het Feyenoord-shirt wil spelen. Zou dat geaccepteerd worden?

Frank Vester, Amersfoort

Ongezond leven vrije keuze?

Marcel van Lieshout vraagt zich af of we naar een samenleving willen waarin we permanent worden afgestraft voor onze individuele keuzes (Opinie, 14 april). ‘Dat is dan een samenleving waarin solidariteit weinig meer voorstelt’, schrijft hij.

Juist vanuit het oogpunt van solidariteit had Van Lieshout zich beter nog eens achter de oren kunnen krabben voordat hij publiceerde. Hij maakt heel welbewust de keuze ongezond te leven. Lang niet iedereen is het gegeven die keuze te maken.

Mensen met een lage sociaal economische status leven zeven jaar minder lang dan mensen met een hoge sociaal economische status, blijkt uit cijfers van Pharos. Ze leven vijftien jaar minder lang in goed ervaren gezondheid.

Het zijn veelal mensen die niet weten wat Van Lieshout bedoelt als hij met termen strooit als ‘existentie’ en ‘ostentatief’ en die niet ‘graag en veelvuldig’ Blaise Pascal citeren.

Ongezond leven is zelden een bewuste keuze. Jammer dat Van Lieshout dat wel doet voorkomen, daarmee legt hij juist de bijl aan de wortels van de solidariteit.

Stan van Eck, Pesse

Beleggen in farmabedrijven

De heer Duffhues is het blijkbaar ontgaan hoe winst (op de korte termijn) wordt gecreëerd voor de aandeelhouders (Geachte redactie, 12 april). Namelijk door zoveel mogelijk investeringen te schrappen.

Farmabedrijven doen dat door hun research te schrappen. En tegelijkertijd de kosten voor bestaande medicijnen in prijs te verhogen.

Voor hun continuïteit kopen ze research van de universiteiten, betaald door de belastingbetaler, voor een habbekrats op of ze laten die research voor een habbekrats uitvoeren door de universiteiten.

Dus over het hoge ethische gehalte van die maatschappelijke doelstelling van beleggers en farmabedrijven kan wel degelijk twijfel bestaan.

Oscar Rademaker, Amsterdam

Kosten slechte gewoonte

Jaarlijks overlijden twintigduizend mensen aan de gevolgen van roken. Het leidt veelal tot ernstige aandoeningen, hart- en vaatziekten, beroertes, COPD, kanker, die een vaak en lang en slopend verloop kennen met veel behandelingen en ziekenhuisopnames. De bewering van Van Lieshout (Opinie, 14 april) dat een roker voortijdig, na een kort ziekbed sterft en daardoor een positieve bijdrage levert aan de hoogoplopende kosten in de gezondheidszorg is onzinnig.

Janette TazmiCapelle aan den IJssel