COLUMNPETER MIDDENDORP

En dan te bedenken dat de knuffelhelft, die we achter ons hebben gelaten, de leukste helft was

Beeld .

Ik zag hoe onze dochter de tuin uitliep, op weg naar een vriendin, toen plotseling tot me doordrong hoe oud ze was. Negen. Nog negen jaar en ze is gevlogen, het huis uit, wie weet waar naartoe. We zijn op de helft, zei ik tegen mijn vriendin, en ik voelde de melancholie meteen venijnig steken, vlak onder het angstig afnemende buikvet  papa probeert zo dun mogelijk te zijn op de dag dat het virus in zijn gezicht wordt gehoest.

Op de helft. En dan te bedenken dat het de leukste helft was, die we achter ons hebben gelaten, de knuffelhelft, maar dat zei ik er niet bij, want ik zag dat het mijn vriendin aangreep, die stond ineens ook heel anders met een tupperwarebakje in de keuken dan ze anders altijd met een tupperwarebakje in de keuken staat.

Na de lunch kijken we rekensommen na. Onze dochter staat naast me, twee handen op mijn schouder, wang erbovenop, ik heb een potlood in mijn rechterhand en leg mijn linkerhand op haar heup. Ze heeft bijna alles goed, ze kan veel beter rekenen dan ik, het rekentalent moet in mijn familie vier generaties hebben overgeslagen, maar ook al had ze alles fout gehad – wat mij betreft blijven de scholen eeuwig dicht.

Hoe lang rent ze nog naar me toe, en roept ze, als ik in een sportief tenue beneden kom en me afvraag waar ik in 2016 mijn sportschoenen toch heb gelaten: Niet te veel afvallen, papa, je moet wel zacht blijven. Hoe lang tot ze zegt: Papa, je stinkt. Hoe lang tot: Ik haat je, papa, alles waar jij voor staat, alles wat jij belangrijk vindt, daar pis ik op.

Voor depressieve mensen verandert de tijd, de verhouding met de tijd en soms verdwijnt voor zulke mensen de tijd in zijn geheel, las ik in Nieuwe hoofdsom der psychiatrie van professor Kuiper, maar de melancholicus, voegde ik er in gedachten aan toe, en dat is ook bijna niet te doen, hoort iedere seconde afzonderlijk tikken.

Eigenlijk zou het andersom moeten. Niet zoals in het verhaal van Fitzgerald, waarin de curieuze Benjamin Button als hoogbejaarde wordt geboren en als baby sterft, maar kinderen zouden als 18-jarigen geboren moeten worden. Dan zijn ze volwassen en kun je tenminste volwassen afspraken maken met elkaar – hier slaap je, zo laat eten we, dit mag je verwachten, dat kun je vergeten en hier zijn de vigerende huisregels.

Vanaf hun 18de zouden ze daarna langzaam jonger en kleiner worden, je kunt ze elk jaar weer iets dichter bij je halen, tot ze weer helemaal klein en fijn zijn, als was in je handen, kraaiend van plezier, klein genoeg ook om weer terug te kunnen in de moederschoot. Negen maanden geduld, afneuken, en dan nog een keer dezelfde 18-jarige aan de deur. En nog een keer. Net zo lang als iedereen het kan volhouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden