ColumnPeter Buwalda

Elvis’ persconferentie uit 1958 kan ik vrij aardig meemimen

Peter Buwalda artikel ColumnBeeld .

Vandaag – gisteren dus, liegen mag niet, dit is en blijft een krant, zelfs de randfiguren die erin schrijven hebben de waarheid te dienen – is/was het feest. Vanmiddag/gisterenmiddag namelijk, tussen 14.00 en 18.00 uur komt/kwam (waarschijnlijk, want dat weet/wist ik nu/gisteren nog niet) een busje van UPS – stop, ik doe iets verkeerd, opnieuw.

Straks, ik hoop al om twee uur, verwacht ik een pakketje waarin A.L. Alexanders Poems That Touch the Heart zit, een poëziebloemlezing waarvan ik al heel lang weet dat Elvis hem ook had.

Ik wist het door de fifties-box die ik als Utrechtse student voor een habbekrats van een vent met een cd-uitleen overnam – Elvis liep slecht, zei hij, wat me niet beviel, zoiets zeg je niet, hij liep zelf slecht en anders kon ik daarvoor zorgen, maar ik was ook wel weer blij, natuurlijk, met de buit – maar goed, op de vierde cd van die box, na het meesterlijke I Got Stung, Elvis’ laatste plaat voor hij in dienst ging, heel veel later nog eens gecoverd door ­McCartney, totaal mislukt natuurlijk, Ol’ Sideburns is oncoverbaar, staat de complete persconferentie die hij vlak voor de inscheping naar Duitsland gaf, op 22 september 1958 om precies te zijn, nog maar zes weken na de dood van zijn moeder, in de haven van Brooklyn, zonder sideburns overigens, die had Uncle Sam er in Fort Hood, Texas, meteen afgeschoren, waarvan ook beeld is, trouwens, moet u echt eens bekijken, erg fraai.

Die persconferentie gaat over van alles, ik kan ’m vrij aardig meemimen, op goed moment vraagt een dame aan Elvis wie het boek geschreven heeft waarmee hij de trein uit kwam. Weet-ie niet, luidt het antwoord, hij kreeg het van een van zijn dienstmaten, maar het heette Poems That Touch The Heart. (Mooi hoe hij dat zegt, heel mooi, mooie spreekstem, zeker als je hem erbij zag, met die fraaie korporaalspet en het nobele gelaat, zijn ook beelden van, moet u echt eens bekijken. Jet: ‘Ben jij een beetje verliefd?’ Ik: ‘Minibeetje, ja.’)

‘Did they touch your heart?’, vraagt een wijsneus. Gelach in de zaal, maar daar doet The King niet aan mee, hij wenst de dichtkunst serieus te nemen, een paar van de gedichten heeft hij al gelezen, ‘one in particular called Should You Go First’ zegt hij, ‘which is a beautiful poem.’

Eens, nu al. Met die ga ik straks, als UPS weg is, beginnen natuurlijk. Waar blijven ze?

Om de tijd te doden google ik de bloemlezing en wat blijkt, het was een enorme bestseller, toen al, er zijn er 800.000 van verkocht. Maar wat nu, ik stuit op een veilingsite met erop: de échte! Ik bedoel Elvis’ eigen exemplaar, voorzien van zijn aantekeningen! Elvis, de poëzieduider, de singing scholar, richtprijs 5.000 dollar. Dat is niks! Ik heb de verkeerde!

Er staan fotootjes afgebeeld, ik zie onderstreepte regels in Should You Go First, opmerkingen ernaast, hele slimme, en inderdaad: duidelijk Elvis’ koene handschrift, de interpretatielijnen zijn goed te volgen, het gaat over zijn moeder, zij ging natuurlijk eerst, zonder Ol’ Sideburns die achterbleef, hij zal de battles op aarde (onderstreept) zonder haar moeten uitvechten, ‘ALONE’ heeft hij er in fraaie bloklettertjes naast gezet, ‘but’, staat er dan, ‘I will not feel sorry for myself’.

Mooi. Diep! Snif. Ja, nu ben ik wel verliefd, geloof ik. Helaas, zie ik nu, is de bieding al sinds 2011 gesloten.      

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden