column jarl van der ploeg

Elke Italiaanse stad heeft ten minste één mooiste plein en één beste ijscowinkel ter wereld

Jarl van der Ploeg Beeld de Volkskrant

Nooit heb ik zin in mijn pensioen, behalve wanneer ik in Amelia ben – een Italiaans stadje waar de inwoners het gouden talent bezitten de wereld rustig aan zich voorbij te laten trekken, in plaats van er zelf doorheen te jagen.

Ik zat op een bankje bij de stadsmuur toen er opeens een broze opa en een oma voorbij schuifelden; tenger, breekbaar, maar ook heel lief, want vlak voor mijn neus liet zij hem van haar ijsje proeven. Ik herkende de pistachekleur van Gelateria Tropicana, volgens de inwoners van Amelia de beste ijscowinkel ter wereld. Ik ben het daar roerend mee eens, want mijn lievelingseigenschap van Italië is dat elke stad ten minste één mooiste plein ter wereld heeft, net als één beste ijscowinkel ter wereld.

De twee oudjes slenterden weer verder en vanaf mijn bankje leek het alsof ze van elkaar hielden. Alsof ze, ondanks die godvergeten tijd die nou eenmaal in hun nadeel verstrijken moet, schik hadden met elkaar. Ik vond dat een troostrijke gedachte dus ik hield haar in stand.

Er is veel aan te merken op Italië, maar al die bezwaren vervliegen zodra je de 60 passeert. Dan is opeens alles mogelijk. Zo werd een 62-jarige vrouw vorig jaar moeder van haar eerste kind, is de president 77, de paus 82 en is bij Silvio Berlusconi iedereen de tel officieel kwijt geraakt.

In Italië begrijpen ze dat zodra je ouderen gewoon laat pieren op een pleintje en op zaterdagavond ijsjes laat eten in de stad, het eigenlijk net mensen zijn. Zodra je oude mensen echter wegstopt in gure tehuizen zonder ramen, en louter over ze spreekt in termen van stijgende zorgkosten, worden ze vanzelf iets negatiefs. Dan doen grijze haren je automatisch denken aan je eigen vergankelijkheid; aan het moment waarop ook jij bent gereduceerd tot een haastig in elkaar geknutseld schema van drie kinderen die allemaal een dagdeel per maand vrij moeten nemen opdat hun oude vadertje niet compleet verpietert in verpleeghuis de Zonneweide.

Om die angst uit te roeien, stel ik voor om, nu het steeds meer in zwang begint te raken oude standbeelden van hun sokkels te trekken, al die gevallen Pieterszonen Coens en Witte de With’s voortaan te vervangen door bronzen bejaarden.

Nederland zou er een stuk vrolijker door worden, bedacht ik vanaf mijn stadsbankje. Stelt u zich eens voor hoe een gebeeldhouwde mevrouw Sierhuis hoog boven de Grote Markt in Groningen uittorent, niet op een steigerend paard, maar gewoon breiend in haar schommelstoel, en dat een groepje toeristen je vraagt: sorry, but who was this woman?’ 

‘Oh, it’s just mevrouw Sierhuis’, antwoord je dan. 

‘And why does she have her own statue?’

‘Gewoon, omdat ze ooit een lieve oma was. En oud.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden