Column Chris Oostdam

Elke dag heb ik een stukje tuin getackeld. Met voldoening kijk ik om me heen. Nu weer lezen

Chris Oostdam, rechter te Assen, schrijft elke woensdag over haar leven als terminaal longkankerpatiënt.

Nu het beter met me gaat en ik sterker ben geworden, durfde ik het ook wel weer aan wat in de tuin te doen. Ik zeg tuin, maar dat moet ik misschien even toelichten. Wij hebben in totaal 1 hectare land. De helft daarvan is een apart stuk grasland, grenzend aan ons eigenlijke perceel. Daar staan een paar paarden van iemand uit de buurt en daar hebben we weinig omkijken naar. Op de andere halve hectare staat ons huis. Daarvan is verder een groot deel gras.

Gras betekent in de zomer twee keer per week maaien. Toen wij dit huis kochten, zo’n tien jaar geleden, moesten we dus een grasmaaier hebben. Ik wilde er een waar je achteraan moest lopen. Dat leek me een leuke manier om aan de nodige lichaamsbeweging te komen. Ronald verklaarde me voor gek. Een zitmaaier moest er komen. En zoals het vaak gaat met dit soort zaken, kreeg hij zijn zin. Een rib uit ons lijf, zo’n ding, maar dan heb je ook wat. Een oranje, merk Husqvarna (kende ik alleen van de naaimachines).

In het begin is het echt leuk om met zo’n machine over je grasland te scheuren. En er zijn weinig dingen die lekkerder ruiken dan pas gemaaid gras. Maar twee keer per week, elke week weer, een paar maanden van het jaar, dat gaat gauw vervelen. Langskomend bezoek uit de Randstad neemt het graag een keertje over. Maar dan nog blijven er heel wat maaibeurten over. De eerste jaren deed ik het vaak zelf, maar ik moet eerlijk zeggen dat het al een hele tijd geleden is dat ik zelf gras heb gemaaid. 

En nu ik toch eerlijk ben: twee keer per week halen we meestal niet. Soms vanwege het weer of andere noodzakelijke klussen, maar ook vaak vanwege simpelweg geen zin. We hebben dan ook geen superstrak gazonnetje. Ja, er zijn maaibots, een soort egeltjes die geheel automatisch je gras maaien en zelf hun hokje ­opzoeken als de accu leeg is. Maar met een oppervlakte aan gras zoals wij dat hebben, heb je er al gauw een stuk of vier uit de zwaarste categorie nodig. Qua geld vergelijkbaar met een kleine middenklasser. Geen optie dus. Dito voor het inhuren van een tuinman.

Als ik het over de tuin heb, bedoel ik eigenlijk vooral het gedeelte direct om het huis, het terras, de borders, de rotstuin, het paadje naar de brievenbus en de klimplanten tegen het huis. Ik heb het in de loop der jaren zo onderhoudsvriendelijk mogelijk gemaakt, maar onderhoud heeft het nodig. 

Net als overal is ook onze tuin ontploft toen de zon kwam na de koude periode. Niet alleen de pruimen- en appelboom die prachtig in bloei komen, de rododendrons, de passieflora, de brem en de lavendel, de hortensia’s, de vlinderstruik en de blauwe regen, maar ook het onkruid. Het viel niet mee, maar met elke dag een stukje heb ik het ergste getackeld. Met voldoening kijk ik om me heen. Zo, nu weer lezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.