Column Laura van der Haar

Elke avond val ik in slaap met Nederland op mijn netvlies

Hoe doet hij het toch, die motorrijder? Waar ik ook ben en op wat voor tijdstip: hij is er met zijn knallende uitlaat. Overdag tijdens mijn werk, ’s nachts tijdens de remslaap, op de hei die nu zo mooi paars bloeit.… Als een ronkende schaduw is hij aan mij geklonken. Soms rijdt hij op zijn achterwiel door de straat en de buurtkinderen joelen dan ­jaaaaaa! Nog een keer! Harder!

Vol gas op je achterwiel is natuurlijk al knap, maar echt ontzagwekkend is dat hij elk etmaal iederéén op een bezoekje vergast – tot in de ­verste uithoeken knalt hij de mensen trouw ­wakker, heb ik vernomen.

Voor het uitstippelen van een nogal omvangrijke kroegentochtroute stuitte ik deze week op het handelsreizigersprobleem: binnen de informatica een ogenschijnlijk simpele vraag die ­onmogelijk met zekerheid is op te lossen. ­Bijvoorbeeld wat de snelste route is tussen een bepaald aantal locaties. De computer geeft je een puike route, maar of het onomstotelijk de ­snelste is, weet niemand. 

Wetenschappers van de Universiteit van ­Princeton berekenden voor ruim vijftienduizend Duitse steden de oplossing en deden daar in computertijd 22 jaar over. Nu lukt het mij al niet eens om uit te vogelen hoeveel plaatsen ­Nederland precies telt, dus ik houd het maar even op zevenduizend. Een kleine 11 jaar computertijd en die motorrijder bezoekt ze allemaal nauwgezet. Hoe speelt hij dat klaar?

Zelf zou ik linksboven beginnen, bij de Teso in Den Helder. En dan langs de kustlijn naar beneden jakkeren, over de Zeeuwse Eilanden, helemaal richting Sluis, het grensstadje waar ik gek genoeg al twee keer in mijn leven per ongeluk ben beland, lang verhaal, maar het kostte me beide keren minstens vijf uur om er te komen.

En dan moet je weer helemaal terug naar ­boven om iedereen in de Randstad te laten ­weten dat je dus die motor hebt, dwars door de Bollenstreek en de Beemster en dán weer ­omlaag langs alle vissersdorpjes, verderop naar de Biesbosch, Brabant en weer omhoog over de hele heuvelrug en dan moet de oostelijke helft nog! En weer terug naar mij.

Elke avond val ik in slaap met Nederland op mijn netvlies. Niet alleen omdat ik vol smart op mijn motorrijder lig te wachten en fantaseer over de wegen waarlangs hij mijn kant op klapt; ook omdat er een oude schoolkaart aan de slaapkamermuur hangt. Door mijn oogharen lijkt de infrastructuur rond de Veluwe wel de schaduw van die rond de driehoek Groningen-Leeuwarden-Meppel.

Ooit hoorde ik dat alle woestijnen zijn gespiegeld in het andere halfrond. In Nigeria geloven ze dat ieder mens deel uitmaakt van een tweeling, biologisch of als spirituele tegenhanger. Over mijn spirituele schaduw heb ik een stevig vermoeden. Hopelijk slaap ik vannacht niet door hem heen, mijn trouwe knalpijp.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden