In 150 woordenSander Donkers

Elk verzet tegen de ‘verdozing’ begint bij de eigen luie reet

Beeld .

Het AD bericht over de ‘verdozing’ van Nederland, een woord dat me meteen grote angst inboezemt. Ik sluit mijn ogen en zie overal grijze kolossen in voorheen schilderachtige weilanden, op hun beurt ook weer volgestouwd met dozen. Werknemers, hologig van het daglicht-tekort, staan klokjerond die dozen in te pakken. In dozen. Waarna die in busjes over het verdoosde land verspreid worden.

Online winkelen is de doos-, eeh, boosdoener. Alle protest hiertegen lijkt op voorhand zinloos. Want wie gaat de strijd aan met de god die Gemak heet? Een verziekt landschap, verkeersdrukte, leeglopende winkelstraten en een waslijst aan ziekten die gerelateerd zijn aan te weinig beweging zijn stevige tegenargumenten. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat elk verzet tegen de verdozing begint met een grondige inspectie van de eigen luie reet. Dat vergt allereerst een diepe buiging voor de spiegel. Maar van zulke nederigheid is nog nooit iemand slechter geworden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden