Paulien Cornelisse In 150 woorden

Éliane is Andrée kwijt, werd omgeroepen over die Franse mevrouw op het vliegveld in Tokio

. Beeld .

Op het vliegveld van Tokio werd ik aangeklampt door een oudere dame die vroeg of ik Frans sprak. ‘Un peu’, zei ik optimistisch. De dame was haar vriendin kwijt, én alle bagage. Zomaar, ineens. ‘Dit is onmogelijk’, zei ze. Ik hakkelde: ‘De vriendin is hier. Ik help u.’ Ik bracht haar naar een balie en vroeg of de vriendin omgeroepen kon worden. ‘We moeten naar Nouméa’, huilde de vrouw inmiddels. ‘Naar Nouméa! Dit is onmogelijk!’

Maar toen moest ik zelf boarden. Ik omhelsde de vrouw en droeg haar over aan een grondstewardess, die beter Frans kon dan ik, maar ook minder medeleven toonde. Niet helemaal gerust liep ik naar mijn gate en hoorde hoe de vriendin omgeroepen werd. Éliane is Andrée kwijt.

Ik keek nog een laatste keer om naar de terminal. Geen Éliane, en ook niemand die Andrée zou kunnen zijn. Ik zocht op waar Nouméa lag: midden in de Stille Zuidzee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden