Column Thomas van Luyn

Eindelijk wat qualitytime: Thomas van Luyn gaat met zijn auto naar de wasstraat

Mijn auto heeft zoveel krassen en deuken dat ik ’m vies laat. De plaklaag bedekt alle rimpels, zodat mensen kunnen denken dat het nog steeds een chique auto is. Wat voor man laat zo’n mooie auto zo vies worden?, denken ze dan. Daar kan ik mee leven.

Als-ie schoon is echter, zie je een auto die misschien ooit chic was, maar nu toch echt door het stadsleven gepokt, gemazeld, gebutst en bekrast is. Een cynische auto, die op zijn hoogtepunt had moeten stoppen, maar in het illegale circuit nog een paar bokspartijen heeft gevochten.

De vakantie heeft ’m ook al geen goed gedaan. De tocht naar het zuiden is een beetje op een demolition party uitgelopen. Door diverse gezinsactiviteiten is de auto van binnen een rijdende vuilnisbelt geworden, van buiten een plakboek van Zuid-Europese insecten en grondsoorten. Hij moet maar weer eens schoon worden, want ook lelijke mensen moeten af en toe naar de kapper. En ik heb ook wel eens zin in een ouderwets uitje.

Dus wij naar de wasstraat, mijn auto en ik. Bij de ingang staat een jongen tegen wie ik moet zeggen welk wasprogramma ik wil. Wasstraten hebben er drie, waarvan de duurste iets van Royal Pro heet, of Executive Shine of dat soort lulkoek. ‘Wassen, knippen, scheren graag’, zeg ik. Nee, geen lachje. Tough Crowd. ‘Nummertje twee’, zeg ik dan maar. Want ik wil wel wax tegen de vogelpoep, maar hoef ook weer geen glanslak op mijn velgen. Dus kies ik medium, de keus van lafaards.

Ik tik het geld af, krijg een bonnetje en de knul schuift condooms over mijn ruitenwissers. Ik dacht dat die wel nat mochten worden, maar blijkbaar niet. Dan rijd ik mijn wiel in op de loopband, en het feest begint.

De wasstraatbranche heeft geluisterd naar zijn klanten. Die zeiden namelijk: ‘Ik vind dat schuim mooi, en hoe dat licht er doorheen schijnt.’ Dat klinkt dom, maar een goede ondernemer neemt zijn klanten serieus. Het gevolg is dat er een krankzinnige laag schuim op de ruiten wordt gespoten, waar een spectaculaire lichtshow op schijnt, zodat je in een soort van rijdende lavalamp zit. Dat heeft geen enkel nut, maar voor 12 euro 50 mag je best een stukje beleving krijgen. Het schuim gloeit op in prachtige tinten, en als het eraf druipt zie je vóór je steeds iets nieuws opdoemen, iets wat draait of rolt, iets met linten of flappen, een soort ballet van goedaardige monsters en dansende derwisjen. Het verdient de aanbeveling een beetje trippy muziek aan te zetten in je auto. Of je reist gewoon in stilte, en geniet van het geluid van tikkende regen op je tent, of pletsende lappen, of donderende borstels.

High van alle visuele en tactiele sensaties rijd ik mijn gescrubde en gemasseerde auto de zuighal in. In deze ongelukkig genaamde ruimte vindt men de stofzuigerslangen en poetsdoekautomaten. Hier is waar de Nederlandse man met een frons en een serieuze blik staat te spinnen van geluk. Eindelijk wat qualitytime alleen met de auto. Geen vrouw te bekennen dus. Chipskruimels uit stoelen zuigen en knopjes schoonvegen is duidelijk mannenwerk.

De krassen en deuken zijn inderdaad onder de vuillaag vandaan gekomen. Maar aan het interieur valt nog veel eer te behalen. Beige leer, zo ver het oog reikt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden