Column Sander Donkers

Eindelijk kwam er een eind aan mijn bestaan als IDFA-weduwnaar

Gisteravond kwam er eindelijk een eind aan mijn bestaan als IDFA-weduwnaar. Een kommervolle periode, waarin je je vrouw feitelijk kwijt bent aan honderden documentaires. Op rare tijdstippen stormt ze soms even het huis binnen voor proviand en schone kleren. Dan steekt ze verhitte verhandelingen af over The Panama Papers of een transgender schoenenpoetser uit Ulan Bator, en voordat je kunt zeggen ‘Heb je het gehoord van oom Wim?’ is ze alweer gevlogen.

Ik snap het, echt. Zelf zaag ik mijn kennissenkring al jaren door over de onmenselijkheid van die Franse patissiersopleiding. En dat was één goede documentaire. Als IDFA-weduwnaar moet je accepteren dat alle verwondering, empathie en verontwaardiging die je levensgezel in zich heeft, tijdelijk verhuist naar verre windstreken en veelomvattende problematiek. Natúúrlijk legt Oom Wim het af tegen robots die liefdevol een sojaboon tot wasdom brengen. Maar na twee weken wil ik eindelijk weleens vertellen dat ie er vandoor is met die blonde van de Spaanse kookcursus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.