COLUMNThomas van Luyn

Eindelijk een nette tafel, maar wat doet Van Luyn met het oude loodzware geval?

Beeld Aisha Zeijpveld

Thomas van Luyn neemt afscheid van zijn spuuglelijke eettafel, waar de kinderen zo fijn de verf van konden afkrabben. 

We hebben weer eens een rondje ‘kringloop & stort’ gedaan. Dan ga je kritisch door je huis, en zeg je tegen het lelijke Xenos-krukje naast je bed: ‘Nu is het genoeg geweest, broer’. Je stapelt hem met alle andere verlopen maatjes op de neergeklapte achterbank van je auto en brengt ze naar het oudedingenasiel: de kringloopwinkel. Daar vinden veel keukenlijken en lampenkappen een nieuw baasje, hoewel de medewerkers wel streng zijn. Senseo welkom, plastic koffiefilterhoudertje: ga weg. Het moet wel verkoopbaar zijn.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Daarna breng je wat ze niet willen hebben naar de afvalinzameldinges, de stort dus. Dat is waar je eindelijk met je huisraad mag smijten. Die mogelijkheid was al eens door je hoofd geschoten, tijdens echtelijke ruzies of als Oranje de vitale penalty weer eens miste, maar altijd wist je je in te houden. Nu mag jij je een gewelddadige bruut wanen en het bijzettafeltje, de gammele bureaustoel en de lamme parasol hoog, hoog door de lucht laten vliegen om ze met een bevredigende dreun in de container beneden je te horen vallen.

Helaas mocht onze eettafel niet mee op ons rondje ‘kringloop & stort’, want hij paste niet in de auto. Ironisch, want het ding was juist bij de kringloopwinkel vandaan gekomen. Hij was groot; dat was eigenlijk zijn enige verdienste. Hij kon tegelijkertijd als eettafel, speeltuin en kantoor functioneren, zonder dat er iets opzij geschoven hoefde te worden. De twee andere kenmerkende bijvoeglijke naamwoorden waren ‘loodzwaar’ en ‘spuuglelijk’. Dat was in zekere zin een bewuste keus: we hadden jonge kinderen. De eerste vijf, zes jaar van hun leven rammen ze alles wat ze in hun handen krijgen met kracht op het tafelblad, om de akoestische effecten te onderzoeken, alsmede de slijtvastheid van het oppervlak te testen. Het kopen van een mooie tafel schoven we een paar jaar voor ons uit en we haalden een ongeliefd mormel bij de kringloop.

Zoals voorzien werd het tafelblad een pokdalig maanlandschap vol putten, kraters, krassen en groeven. Eens per jaar rolden we er een nieuwe laag acrylverf op. Dat hechtte slecht en bladderde makkelijk, maar het droogde lekker snel: in één nachtje, tussen avondeten en ontbijt. Als je van het gezinsleven iets wordt, is het wel praktisch. Bijkomend voordeel was dat je de acryl er met je nagels in rolletjes af kon krabben om de verflaag eronder te bekijken: uren speelplezier.

Nu de ergste sloopdrang er bij de kinderen wel uit is, hebben we eindelijk een nette tafel besteld. Die komt morgen, dan moet deze weg zijn. Helaas, de ronduit gewelddadige gebruikssporen plus de omvang en gewicht maakten het lastig er iets anders mee te doen dan buiten zetten voor het grofvuil. En zelfs dat was nog een toer: hij paste niet door het trapgat, dus de vastgeroeste bouten van de poten moesten losgedraaid, en het enorme blad naar beneden getakeld zonder alle ramen van het pand aan gruzelementen te stoten.

Nu staat-ie uiteindelijk op de straat, met een verontschuldigend briefje dat grofvuil nog komt. Nu het blad overeind staat, zie ik op de onderkant de afdrukken van het hangstoeltje waaruit de beentjes van onze oudste zoon bungelden. Als hij opgewonden was trappelden die beentjes onder de tafel, terwijl hij met zijn tuitbeker op de bovenkant ramde. Vanavond gaat hij met zijn maten naar de late voorstelling van een horrorfilm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden