Egypte

Gezegend zij de historische vreugde van het Egyptische volk.Gezegend zij de lege plek die Mubarak heeft achtergelaten.

Met jaloezie en met bewondering heb ik de afgelopen dagen de revolutie van het bijzondere oude land gevolgd.

Jaloers omdat zij een van de grootste en belangrijkste feesten op aarde hebben meegemaakt en bewondering omdat ze hun droom hebben bereikt: Mubarak is weg.

Egypte geniet van deze paradijselijke dagen, want het machtsspel is voor de val van Mubarak al begonnen.

Tot mijn eigen verbazing kijk ik totaal anders dan vroeger tegen revoluties aan.

Ik vrees voor vandaag en voor de volgende dagen van Egypte.

De afgelopen dagen ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat de Egyptische opstandelingen van strategie en tactiek moeten veranderen.

Ik ben het met hen eens dat de vicepresident Omar Suleiman ook weg moet.

Het is hun recht om dit te eisen, maar het zou beter zijn als ze de weg van verzoening kiezen. Het is een nobele eis om een dictatuur direct te willen ontmantelen, maar het heeft een vernietigende werking. Een revolutie eet haar eigen kinderen op. Egypte is nu één, zodra men echter radicaler gaat opereren, zullen miljoenen mensen als vijanden tegenover elkaar komen te staan.

Het klinkt tegenstrijdig, maar het zou een slimme zet zijn als ze hun revolutie samen met de oude kopstukken van het regime kunnen doorzetten.

Egypte kun je niet vergelijken met Iran of Irak waar men enorme reservaten aan aardolie heeft.

Snelle vrije verkiezingen lossen de problemen van Egypte niet op, het is slechts het begin van de ellende. Het buitenproportionele, revolutionaire enthousiasme maakt de mensen op dit moment blind voor de realiteit.

In Iran werden er direct na de revolutie verkiezingen gehouden. Dronken van geluk kozen 99 procent van de mensen voor Khomeini en met die 99 procent stichtte hij zijn Islamitische Republiek waar nu heel de wereld last van heeft.

Democratie is geen machine die je ergens anders vandaan kunt halen. In dictatoriale landen heeft men een eigen lokaal concept van democratie nodig.

Egypte moet de realiteit van zijn land onder ogen durven komen, als men verder forceert, vermorzelt men het huidige systeem tot een enorme ruïne die niet meer te herstellen is.

De Egyptische oppositieleiders moeten een meesterlijke dialoog met het regime beginnen.

De geschiedenis heeft ons geleerd dat de lange weg naar vrijheid juist samen met de gezonde kopstukken van het zittende regime moet worden uitgepuzzeld.

Jongeren vieren nu feest. Na zo’n overwinning zien ze allemaal de toekomst zo relaxed, zo paradijselijk, maar terwijl zij feestvieren, zijn de moslimfanatici hard bezig om aan de macht te komen.

De islamitische partijen beweren stellig dat ze niet van plan zijn om de macht over te nemen. Men mag hen niet geloven.

Ze houden zich nu gedeisd, maar zullen met miljoenen tevoorschijn komen.

Mubarak is weg, de opstandelingen hebben al veel bereikt, maar de rest van de oogst moeten ze met doordachte, langdurige onderhandelingen binnen weten te halen.

Egypte heeft een unieke kans gekregen om een duurzaam Egyptisch model van de democratie te creëren. De wereld kijkt in spanning mee.

Democratie is geen machine die je ergens anders vandaankunt halenGezegend zij de historische vreugde van het Egyptische volk.Gezegend zij de lege plek die Mubarak heeft achtergelaten.

Met jaloezie en met bewondering heb ik de afgelopen dagen de revolutie van het bijzondere oude land gevolgd.

Jaloers omdat zij een van de grootste en belangrijkste feesten op aarde hebben meegemaakt en bewondering omdat ze hun droom hebben bereikt: Mubarak is weg.

Egypte geniet van deze paradijselijke dagen, want het machtsspel is voor de val van Mubarak al begonnen.

Tot mijn eigen verbazing kijk ik totaal anders dan vroeger tegen revoluties aan.

Ik vrees voor vandaag en voor de volgende dagen van Egypte.

De afgelopen dagen ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat de Egyptische opstandelingen van strategie en tactiek moeten veranderen.

Ik ben het met hen eens dat de vicepresident Omar Suleiman ook weg moet.

Het is hun recht om dit te eisen, maar het zou beter zijn als ze de weg van verzoening kiezen. Het is een nobele eis om een dictatuur direct te willen ontmantelen, maar het heeft een vernietigende werking. Een revolutie eet haar eigen kinderen op. Egypte is nu één, zodra men echter radicaler gaat opereren, zullen miljoenen mensen als vijanden tegenover elkaar komen te staan.

Het klinkt tegenstrijdig, maar het zou een slimme zet zijn als ze hun revolutie samen met de oude kopstukken van het regime kunnen doorzetten.

Egypte kun je niet vergelijken met Iran of Irak waar men enorme reservaten aan aardolie heeft.

Snelle vrije verkiezingen lossen de problemen van Egypte niet op, het is slechts het begin van de ellende. Het buitenproportionele, revolutionaire enthousiasme maakt de mensen op dit moment blind voor de realiteit.

In Iran werden er direct na de revolutie verkiezingen gehouden. Dronken van geluk kozen 99 procent van de mensen voor Khomeini en met die 99 procent stichtte hij zijn Islamitische Republiek waar nu heel de wereld last van heeft.

Democratie is geen machine die je ergens anders vandaan kunt halen. In dictatoriale landen heeft men een eigen lokaal concept van democratie nodig.

Egypte moet de realiteit van zijn land onder ogen durven komen, als men verder forceert, vermorzelt men het huidige systeem tot een enorme ruïne die niet meer te herstellen is.

De Egyptische oppositieleiders moeten een meesterlijke dialoog met het regime beginnen.

De geschiedenis heeft ons geleerd dat de lange weg naar vrijheid juist samen met de gezonde kopstukken van het zittende regime moet worden uitgepuzzeld.

Jongeren vieren nu feest. Na zo’n overwinning zien ze allemaal de toekomst zo relaxed, zo paradijselijk, maar terwijl zij feestvieren, zijn de moslimfanatici hard bezig om aan de macht te komen.

De islamitische partijen beweren stellig dat ze niet van plan zijn om de macht over te nemen. Men mag hen niet geloven.

Ze houden zich nu gedeisd, maar zullen met miljoenen tevoorschijn komen.

Mubarak is weg, de opstandelingen hebben al veel bereikt, maar de rest van de oogst moeten ze met doordachte, langdurige onderhandelingen binnen weten te halen.

Egypte heeft een unieke kans gekregen om een duurzaam Egyptisch model van de democratie te creëren. De wereld kijkt in spanning mee.

Democratie is geen machine die je ergens anders vandaankunt halen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden