Paulien Cornelissein 150 woorden

Eens te meer wordt mij duidelijk hoe ongeschikt ik zou zijn voor een apocalyps

Zonder dat ik er volgens mij ooit toestemming voor heb gegeven, begint mijn telefoon in het holst van de nacht een alarm uit te slaan. Ik schrik wakker, probeer te bedenken waar ik ben, en ook te kijken wie er zo aan mijn bed aan het schudden is. ‘Dit is een aardbeving!’ roept mijn telefoon in het Japans. O ja, Japan. En inderdaad, de hele kamer schudt.

Wat nu. Ik googel traag wat ik zou moeten doen. Ergens staat dat ik met een kussentje op mijn hoofd onder een tafel moet gaan zitten. Maar dan moet ik wel eerst mijn bril vinden. Waar had ik die gelaten?

En dan houdt de aardbeving ineens weer op. Ik bel met een collega. In de tijd dat ik besluiteloos aan het zijn was, is hij halfnaakt naar de receptie gerend voor nadere instructies.

Eens te meer wordt mij duidelijk hoe ongeschikt ik zou zijn voor een apocalyps.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden