Eens een dief, altijd een dief

Als je het interview met Appa leest in de Marokkanenspecial, krijg je de stellige indruk dat de hoofdoorzaak van zo veel Marokkaanse overlast het gebrek aan enige gezonde verstandhouding tot arbeid is.

Appa is een hiphopper/zakenman van Amsterdamse afkomst. Hassan Bahara, begenadig schrijver, houd deze scribent in de gaten, probeert hem te interviewen, maar Appa is op de vlucht voor de politie. In zijn clips zet Appa aan tot geweld en diefstal, maar volgens Appa zijn die teksten bedoeld om zijn luisteraars tot denken aan te zetten.

Het is denken met de betonschaar – een nieuwe vorm van denken die door talloze jongeren op straat wordt toegepast. De politie van Amsterdam is op grootschalige wijze alle scooters gaan controleren want, zo verklaren ze, steeds vaker is de scooter het nummer 1 voertuig voor een beroving. De daders zijn bijna altijd Marokkanen. In de strijd om een nieuw paar Prada-schoenen is elk vervoersmiddel geoorloofd.

De gemiddelde Marokkaanse jongeman lijkt tussen zijn 12de en 25ste slechts voor drie dingen te leven: zwarte jasjes, witte schoenen, dure aftershave. Zonder deze drie ben je geen man. Verderop in de Marokkanenspecial verklaart een Marokkaanse restauranthouder dat Marokkaanse jongeren die bij hem in dienst komen schaamteloos materialistisch zijn. Ze leren moeilijk vaardigheden, luisteren slecht en concentreren zich niet omdat hun prioriteit is gericht op spulletjes, geen waarden.

Als je het interview met Appa leest, krijg je de stellige indruk dat de hoofdoorzaak van zo veel Marokkaanse overlast het gebrek aan enige gezonde verstandhouding tot arbeid is. Al op jonge leeftijd wordt de Marokkaanse jongeman ingeprent dat hij een deel van de zorg voor de familie op zich moet nemen. Hij kan niet meer kiezen: moet hij leren of moet hij werken. Als hij gaat werken, heeft hij alleen maar klotebaantjes waar hij niks mee verdient, in ieder geval niet genoeg om schoenen van een paar honderd euro te kopen.En als hij gaat leren, komt hij toch niet ver omdat ze thuis toch liever zien dat hij gaat werken.

Dus het is maar beter om zakenman te worden, wat voor type zakenman maakt niet uit. Een goede zakenman is in de eerste plaats een rover, een behendige goochelaar, een illusionist die zwart voor wit laat doorgaan en viceversa. Appa doet dit meesterlijk.

In die cynische, enge ogen krijgt alles de kleur van de kortstondige illusie van het geld. Hij is dit jaar, 2008. Easy come, easy go. Appa is een exemplarische Marokkaan die op exemplarische wijze roeit met de riemen die hij heeft. Door het ontbreken van een perspectief zoekt hij zijn heil in blowen, drinken en slapen. Een knallende ruzie met zijn broer zorgt voor een omkeer. O, die mytische ruzies toch. Vanaf dat moment weet hij het: om te overleven moet hij zijn cynisme voor kunst laten doorgaan. Want, zo zegt hij het zelf, het geeft hoop. Hiphop noemt hij het. Nu gaat hij naar Dubai, organiseert feesten. Maar zelfs wanneer het succes hem aan komt gewaaid, blijft hij zich gedragen als aangeschoten wild. Als het exemplarische slachtoffer. Maar het slachtoffer heeft wel genoeg vleermuizeninstinct om zijn mogelijke biograaf 50 procent van zijn werkbeurs af te troggelen. Eens een dief, altijd een dief. Misselijk word je van zo'n mannetje.

De Marokkanenspecial van de Volkskrant opent met Appa. Een Hollands succesverhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden