column Aaf Brandt Corstius

Een worst en prima ondergoed, dat moet je in de Hema aantreffen, maar ik trof twee tegengestelde tendensen

Ik ben al heel lang een bestudeerder van de Hema, en ik zie momenteel dat er daar twee geheel tegengestelde tendensen gaande zijn. Dat maakt me onrustig, want de Hema is een winkel waar nul tendensen moeten zijn. Of: waar de enige tendens moet zijn dat de Hema gewoon de Hema is. Een worst, een prima onderbroek, een niet al te leuke trui, drie paar sokken voor de prijs van één: dat moet je er aantreffen.

De ene tendens is dat de Hema slechter wordt. Dat had ik zelf al door en dat werd ondersteund door Stefan Vermeulen, de schrijver van het boek Hema – het boek dat ik zelf had moeten schrijven, al was het dan heel lang over de opdrukjes van hydrofiele luiers door de jaren heen gegaan en weinig over investeringsmaatschappijen, en ja, daarmee zet ik mezelf in een vrouwelijk hoekje maar als vrouw mag je dat doen.

De schrijver van het boek Hema vertelde in de Volkskrant-podcast dat na de overname van de Hema door de Britten, de kwaliteit van de ­damesonderbroeken er sterk op achteruit was gegaan. Dat had hij niet zelf opgemerkt, maar zijn vrouw. Een belangrijke observatie, die veel zei over de koers die de Britten wilden inslaan: slechtere spullen voor evenveel geld. Daarna kwam de Hema weer in Nederlandse handen, maar de onderbroeken zijn sinds de Britse ­invloed slecht gebleven.

Maar er is ook iets anders gaande, en dat brengt me in verwarring: de Hema verkoopt soms ineens leuke kleding. Vooral de kinder­kleding is, hoe moet ik het zeggen, alarmerend goed. Waar de Hema eeuwenlang grossierde in de kleuren fuchsiaroze en vervelend-blauw en meende op elke romper, pyjama, regenlaars en jurk de intens saaie beeltenis van Jip en Janneke te moeten afdrukken, is er nu ineens iets Zweeds over hun kleding neergedaald, iets hips, iets – kan ik dit woord gebruiken in verband met ­Hemakleding? – stijlvols.

Deze week kocht ik er voor mijn dochter een bruine trui – bruin, voorheen een kleur die bij de Hema alleen voorkwam in het worstenschap – met eekhoorns erop, al in net zulke gedekte herfstkleuren. Het is gewoon een mooie trui, voor uiteraard een Hemaprijs.

Verwarrend. Is de Hema nou bezig met een ramkoers naar beneden omdat ze de H&M moeten bijhouden, of concurreren ze straks alle Scandinavische bakfietsmerken eruit met hun hoogstaande bruine kledij?

Dit kon ik alleen maar researchen door bij de ondergoedafdeling uitgebreid aan onderbroeken te voelen. De onderbroeken voelden viezig. Synthetisch. Je zag ze als het ware al uit hun eerste wasbeurt komen: verfrommeld, gesmolten, met van die harde randjes.

Als u me dus heen en weer ziet lopen tussen de onderbroeken en de kindertruien ben ik onderzoek aan het doen. Want ik ben er nog niet uit. Terwijl het belangrijk is. Het gaat om onze volksaard!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden