Column Winnaars & Verliezers

Een wijze, oude man in Italië en een Zweedse technocrate met lege handen

De winnaar en verliezer van de week

De Italiaanse president Sergio Mattarella. Beeld Getty Images

Wijsheid en respect

Italianen kunnen de eurozone tot wanhoop drijven. Maar ze zijn er ook goed in crises zelf weer te bezweren.

Super Mario Draghi voorkwam in 2012 de ineenstorting van de muntunie met zijn beroemde whatever-it-takes-uitspraak. En deze week greep de Italiaanse president Sergio Mattarella in. Hij weigerde de benoeming van een eurosceptische minister van Financiën hetgeen net zo ingrijpend is als wanneer koning Willem-Alexander hier niet akkoord was gegaan met de benoeming van Wopke Hoekstra en speelde daarmee hoog spel. Maar de bluf werkte. Er is geen constitutionele crisis, noch komen er nieuwe verkiezingen. Italië krijgt de regering van de Vijfsterrenbeweging en de Lega met een andere minister van Financiën. En de financiële markten haalden opgelucht adem. De rente op Italiaanse staatsleningen is alweer gedaald naar het niveau van begin deze week.

In Italië dwingen ouderdom en wijsheid nog respect af. Naar hoogbejaarde mannen die boven de corruptie en schandalen staan die het politieke leven daar zo vaak kenmerken, wordt geluisterd. Zij voorkomen uiteindelijk dat het daar echt een zootje wordt.

Mattarella wordt volgende maand 77 jaar. Zijn voorganger Giorgio Napolitano was al 80 jaar toen hij in 2005 president werd en bleef nog tien jaar zitten. Van Mattarella kunnen de Italianen en de rest van Europa nog heel lang plezier hebben.

Met lege handen

Cecilia Malmström zit al sinds 2010 in de Europese Commissie. En sinds 2014 heeft ze de portefeuille voor Buitenlandse Handel.

De Zweedse technocrate had de afgelopen maanden moeten zien te voorkomen dat er een handelsoorlog met de Amerikanen zou uitbreken. Ze had heel goede argumenten, maar deze week moest ze tandenknarsend haar nederlaag erkennen. Met de regering van Donald Trump is het slecht kersen eten.

Cecilia Malmström Beeld Reuters

Malmström praatte als Brugman en had deze week continu overleg met haar Amerikaanse partners Wilbur Ross (Economische Zaken) en Robert Lighthizer (Handel). Maar ze kreeg niets gedaan. Ze werd vermalen tussen de Franse en Duitse belangen. De Duitsers wilden eventueel wel enige concessies doen aan de Amerikanen, bang als zij zijn dat na de staalindustrie ook hun auto-industrie wordt getroffen. Ze hadden vrijwillig iets minder willen exporteren. Maar de Fransen weigerden zich door Trump te laten chanteren en zetten hun hakken in het zand.

Malmström stond daardoor met lege handen. Ze moet de komende maanden proberen iets te doen voor individuele fabrikanten wier staal, zoals dat van het Nederlandse Tata Steel in IJmuiden, onmisbaar is voor de Amerikanen. Maar nu het oog om oog, tand om tand is geworden, zal dat ook geen gemakkelijke taak worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.