ColumnFrank Heinen

Een warmhoudkubus met je eigen pizzageworden gemakzucht erin

Frank Heinen artikel Beeld -
Frank Heinen artikelBeeld -
Frank Heinen

Lino Theodorakis hoopte na de coronacrisis als kok aan de slag te kunnen, maar tot hij een baan vond, verdiende hij zijn geld als maaltijdbezorger in Amsterdam. Tot op een dag zijn zadel afbrak, zomaar, in de Haarlemmerstraat. Lino brak zijn knie. De maaltijd in de oranje kubus op zijn rug dampte nog. Ergens in de stad vrat iemand zich op van de trek.

Dit weekend stond Lino’s verhaal groot in NRC, hoewel in het ‘handboek voor bezorgers’, de interne Thuisbezorgd-bijbel, contact met de pers wordt verboden. Zelf artikelen schrijven hoort daar ook bij, bleek uit het verhaal van Ömür, een paar maanden eerder. Die pleitte in een artikel voor betere arbeidsvoorwaarden: meer geld en fietsen met licht en werkende remmen. Dat stuk bleek in ‘strijd met de waarden die Thuisbezorgd nastreeft’. Ömür begreep zelf toch ook wel dat-ie beter kon vertrekken? Vorige week demonstreerde een groep (ex-)werknemers van bezorgdiensten onder de naam Radical Riders voor betere arbeidsvoorwaarden.

Radical Riders: prima titel voor de nieuwe Ken Loach.

Thuisbezorgd heet over de grens Just Eat. Bezwerende bedrijfsnaam, vind ik dat. Eet nou maar gewoon. De rest – inclusief de beroerde bedrijfsresultaten in de VS, waarmee de kranten vol staan – regelen wij.

Er kwam eens een etensbezorger bij ons eten. Ik verheugde me op de horrorverhalen die je uit praktisch elke werknemer van praktisch elk bedrijf kan persen – als je maar hard genoeg drukt. Mogelijk was ik net wat benieuwder naar alle juice achter de schermen omdat het een bezorgservice betrof, de elektrische aangedreven schimmel die zich over de binnensteden verspreidt. Maaltijden, pakketjes boodschappen, wat je maar wil. Hulp, speciaal voor mensen die het niet nodig hebben. Goh, wat handig, en jeetje, wat snel.

Maar ook voor de enthousiaste bestellers moet er toch iets onbehaaglijks zitten aan die zwermen bezorgers in de stad? Aan de druk die er op trage werkers wordt gelegd, aan het gebrek aan sociale zekerheid bij veel van die bedrijven, aan het verkeersrisico en aan hoe stoepen en fietspaden steeds meer door de bezorgbizz worden gedomineerd? Aan de verhalen van Ömür en Lino, die doen denken aan uitbuiting?

Ook mensen die dagelijks hun ontbijt thuis laten komen alsof ze een farao zijn, moeten toch ergens voelen dat er onder dat heerlijk zachte tapijt van luxe, allerlei rotzooi wordt geveegd? Heel even dwalen je gedachten bij een online maaltijdbestelling toch naar een onoverzichtelijk kruispunt, haast, een auto van rechts, slecht werkende remmen en een warmhoudkubus met je eigen pizzageworden gemakzucht erin? De mijne wel, soms. Het lijkt me dat iedereen die het kan zelf best wat vaker naar winkels of restaurants zou kunnen fietsen, qua solidariteit en ethiek enzo. Maar ja, solidariteit en ethiek kunnen soms tijdelijk verdampen, qua honger en eten enzo.

‘Leuk werk?’

Enthousiast vertelde onze gast hoe ze op haar bezorgfiets de stad had leren kennen, over de flexibele uren, de fikse fooien.

‘En word je nooit afgesnauwd?’, vroeg ik. (Had ik weleens over gehoord, inclusief gegooi met pizzadozen.)

Nee hoor, hoe kwam ik daar toch bij?

‘Ook niet bij dit en dat restaurant?’

O nee, zeg. Ze stonden te juichen daar wanneer ze geluidloos kwam langsgezoemd. Misschien wist ze dat ik voor de krant schrijf, en herinnerde ze zich de geboden van de stenen Thuisbezorgd-tafelen. Wie weet.

Af en toe zie ik haar nog fietsen, rond etenstijd. Ze lacht altijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden