ColumnPeter Middendorp

Een viezerik in de sportschool

In de sportschool stond ik laatst naar het been van een vrouw te kijken, dat achterwaarts opgeheven werd, en terwijl ik me afvroeg welke spier met deze oefening precies werd getraind, rees het antwoord op mijn vraag in de vorm van een bilspier voor me op, en realiseerde ik me zo goed als gelijktijdig met de vrouw zelf dat ik naar haar kont stond te loeren. ‘Sorry’, piepte ik geschrokken, ‘mijn belangstelling begon sportief.’

Een eindje verderop ging ik even later op zoek naar een vrij toestel. Het eerste was bezet, het tweede ook en op het derde zag ik eerst een felgeel vlak, dat een seconde later een hemd bleek te zijn, en waarboven ik weer een seconde later het gezicht van een jonge vrouw aantrof, de mond open in een geluidoos ‘duh-uh’, en ogen die vonkten ‘wat zit je naar m’n tieten te kijken, ouwe viezerik’, want je leeftijd werd er ook nog bijgehaald, wat eigenlijk oneerlijk was – ik had er niet voor gekozen om 48 te zijn.

Had ik alweer gefaald? Was ik een viezerik? Op zich wel, maar ook weer niet, want ik deed niks en wat ik deed was per ongeluk, ik keek alleen maar even of dat stomme apparaat vrij was toen mijn blik werd getrokken door een felgeel vlak, dat doen ogen nu eenmaal met felle kleuren, daarom dragen keepers ze ook zo graag – de bal, hopen ze, wordt dan vaker recht op ze afgeschoten.

Vroeger was het leuker in de sportschool, mannen onder elkaar, we trainden alleen wat in het café boven de bar uitkwam. Intussen is de ruimte afgevuld met jonge vrouwen, buiken, borsten, billen en benen. Ik probeer nergens naar te kijken, maar er zijn geen vrije zichtlijnen meer, en met je ogen dicht sporten gaat niet, want dan moet je op de tast op zoek naar het volgende toestel en is de ellende helemaal niet te overzien.

Ik had haar vader kunnen zijn, haar leraar, zo waren de verhoudingen. Ik had haar dan ook opvoedkundig aan haar oren moeten trekken en ‘Wat denk je wel’, moeten zeggen, ‘ik heb verdomme nog billen afgeveegd van meiden van jouw leeftijd! Ja, toen ze klein waren tenminste, later niet meer, logisch. Denk je nou echt dat ik belangstelling voor jouw tietjes heb? Opzouten meid, ga maar even ergens anders spelen.’

Ik had zelfs kunnen zeggen, van dichtbij in haar oor, dat ik dan nog steeds venijnig zou vasthouden: ‘Zeg, jongedame, weet jij eigenlijk wel wie je voor je hebt? Ik schreef al over de handtastelijkheden van een premier toen zoiets nog helemaal niet zo op prijs werd gesteld als nu. Is dat helder? Ja? Toen had jij nog niet eens tieten!’

Maar dat deed ik niet. Onder de beschuldiging verkruimelde ik in schuld en het bijbehorende gedrag, ik wendde mijn blik gauw af en schoot er op mijn middelbare zelfhaatvoetjes opnieuw zo snel mogelijk vandoor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden