ColumnSylvia Witteman

Een vieze, grote dikke pornosnor, midden op het gezicht van mijn kind

Het zou allemaal nog best vol te houden zijn als mijn zoon zijn snor niet had laten staan. Mijn afkeer van snorren is grenzeloos. Zelfs mijn lievelingsboek Anna Karenina wordt overschaduwd door die snor van Wronski. Je krijgt die snor in dat boek niet te zien, goddank, maar hij ís er wel. Je voelt hem de hele tijd kriebelen in Anna’s malse hals.

Mijn zoon weet wat een weerzin ik heb jegens snorren. Zodra de eerste vlassige haren hem, een paar jaar geleden, op de bovenlip kwamen groeien, zat ik hem gedurig achterna met de Gillette van zijn vader. Toen hij het scheren eenmaal onder de knie had, hield hij het keurig bij, dat moet ik hem nageven. Tot hij er een week of zes geleden helemaal mee ophield. Al gauw werd zijn doorgaans zo aantrekkelijke kop overwoekerd door een dichte baard.

Eerlijk is eerlijk: het misstond hem niet. Met die baard had hij iets weg van een ruige jonge zeekapitein, of een knappe boswachter die voortdurend manke lammetjes uit brandende schuren redt. Nee, met die baard kon ik wel leven. Hij ging natuurlijk wel vergezeld van een snor, maar die viel niet op tussen al dat andere haar. Een baard zonder snor, dat kan niet. Chriet Titulaer is dood, maar google hem gerust, opdat wij niet vergeten.

‘Ik ben die baard zat’, zei mijn zoon gisteren. Hij verdween in de badkamer en kwam er een kwartier later weer uit met een vals lichtje in zijn ogen. Mijn gil moet hoorbaar zijn geweest tot op de lege terrassen van het Leidseplein. Een vieze, grote dikke pornosnor, midden op het gezicht van mijn kind.

‘Haal dat weg...haal dat weg...’ bracht ik uit. Hol schaterend greep hij me vast en schurkte dat afschuwelijke groeisel tegen mijn schuldeloze wangen. Een uur later kwam het bericht dat de scholen dichtgingen. ‘Non scholae sed vitae discimus!’ riepen mijn zoons (maar niet heus) en renden naar McDonald’s om nog snel twintig kipnuggets te halen voor de apocalyps.

Nu zit ik hier opgehokt met een zoon met een snor. Ik heb gesmeekt en gedreigd, maar niets helpt. Ik stuur foto’s naar vrienden en familie en geef hun commentaar ongecensureerd door aan mijn zoon. ‘Een zwakbegaafde 19de-eeuwse melkboer.’ ‘Een Tsjechische lijmsnuiver.’ ‘Een als politieagent verklede crypto-nicht in een jarentachtig-gaybar.’

Hij trekt zich er niets van aan. Erger nog, zijn broertje is solidair. Ook bij hem verscheen vanochtend een viezig donsje op de bovenlip. En huisgenoot P? Ja, die werkt nu thuis, dus die ‘hoeft zich niet te scheren’.

Ik heb alle hoop op mijn dochter gevestigd. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden