Column

Een verklaring voor Parzivals wagneriaanse weigering

De turnster Simone Biles compenseert haar geringe lengte met een fabuleus luchtgevoel, leerde ik. Eigenlijk wil zo'n woord zeggen dat er geen verklaring is. Veel is er niet veranderd, sinds de voetbalkenner uit Godfried Bomans' Kopstukken (1947) het talent van de spil Bastiaanse duidde met: 'Hij voelt, waar het leer heen wil.' Omdat we het niet weten, glibberen we het gebied der gevoelens binnen.

Beeld ap

Alle commentatoren zouden na afloop van de Spelen met een verliesvlucht huiswaarts moeten: wéér niet verder gekomen dan iets vaags dat in de lucht hing. Hun verbijstering was het grootst bij het optreden van amazone Adelinde Cornelissen op Parzival, een ruin met een ruim achterste. Daar zijn ze in Rio verzot op. Denk aan alle billen die Carlos Drummond de Andrade bezong toen hij reeds tachtigplusser was.

Tijdens de dressuur stak Parzival ineens zijn tong uit. Einde oefening. 'Hij voelde zo leeg', stamelde Cornelissen vanonder haar hoge hoed. Meneer zou de nacht ervoor in zijn snuit gebeten zijn door een insect, heette het later.

Ik voel echter dat de verklaring voor Parzivals wagneriaanse weigering niet aan de voorkant gezocht moet worden. Hoe zei Drummond de Andrade het in De liefde, natuurlijk? 'Alleen de billen bestonden, de rest was illusie.'

Welnu, om die versregel uit te beelden was Parzival hierheen gereisd. Toen hij de grote dichter uit Rio zijn schommelende hommage had gebracht, beende hij meteen waardig weg. Die Spelen geloofde hij verder wel.

Achter hem aan wiegde bolrond zijn kont.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden