Media in Libanon

Een van de weinige dingen die Austin Tice's ouders nog voor hun zoon kunnen doen

Wat speelt er in de media in Libanon? Er is geen nieuws over de in Syrië verdwenen Amerikaan Austin Tice, toch maar weer een persconferentie; daarbij was onze correspondent Ana van Es.

Marc en Debra Tice, de ouders van Austin Tice, tijdens de persconferentie in Beiroet. Beeld AP

In een zaaltje aan de snelweg van Beiroet naar Damascus nemen twee ouders plaats voor het portret van hun zoon. Ze zijn te laat. Dat komt door het Libanese verkeer, zo veel drukker dan thuis in Houston, Texas. Hoe vaak hebben ze hier al een persconferentie gehouden, de afgelopen zes jaar? Ze zijn de tel kwijt. Het is één van de weinige dingen die ze nog kunnen doen voor hun zoon.

Speldjes worden uitgedeeld. Free Austin Tice. Austin is hun zoon. 37 jaar, freelance journalist, al ruim zes jaar vermist in Syrië. Op 14 augustus 2012 werd hij gevangen genomen bij een controlepost in de buurt van Damascus. In september 2012 kwam een laatste teken van leven, in de vorm van een luguber filmpje. Daarna is niets meer van Austin vernomen.

Waar is Austin? Hij leeft, zeggen zijn ouders, Marc en Debra Tice. Hij zit vast in Syrië. Dat weten ze van ‘geloofwaardige bronnen’. Onlangs hebben zich nieuwe geloofwaardige bronnen gemeld. Syrische vluchtelingen, hint Marc Tice. ‘Ze zeggen dat Austin leeft en ze hebben geen reden om te liegen.’ De camera van CNN draait. ‘Ouders zetten zoektocht voort naar Austin Tice’, meldt het tv-kanaal later. Wat moet je? Nieuws is er niet, maar iedereen wil zijn naam levend houden.

Natuurtalent

We noemen Austin nu freelance journalist, maar eigenlijk was hij rechtenstudent, een bevlogen rechtenstudent met een lange zomervakantie. Hij was marinier geweest in het Amerikaanse leger en besloot de zomer voor zijn afstuderen als journalist verslag te doen vanuit Syrië. Nu klinkt dat als een krankzinnig plan, maar in de zomer van 2012 was de Syrische revolutie in volle bloei, de oorlog niet alleen maar zwart, de frontlijn een speeltuin voor verslaggevers die het vak wilden leren.

Austin bleek een natuurtalent. Toen zijn vertrek naderde, verscheen zijn werk in de gerenommeerde Washington Post. Op de dag dat hij Syrië zou verlaten, is hij gevangengenomen bij een checkpoint ‘in betwist gebied’. Mogelijk een controlepost van de Syrische regering. ‘Maar dat is niet honderd procent zeker,’ zegt Marc Tice.

Austin Tice op een oude video op een onbekende plek in Syrië. Beeld AFP

Sinds het begin van de oorlog zijn handenvol westerse journalisten en hulpverleners gearresteerd door de Syrische geheime diensten. De aanklacht is altijd hetzelfde: illegaal het land binnengekomen, geheuld met de rebellen. Voor de betrokken Europeanen betekende zo’n incident een week of vijf in een cel in een martelkelder in Damascus. Drie maanden, als het tegenzit. Geen enkele Europeaan is hier – voor zover bekend – jarenlang verdwenen.

Maar Austin Tice is Amerikaan. Je hoeft zijn ouders maar te horen om te weten: Amerikaanser gaat het niet worden. De oudste van zeven kinderen. Home schooled. Scouting. Een moeder met als stopzin: Praise be to God.

Doodsangst

Jarenlang weigerde de Amerikaanse FBI te communiceren met de mensen die Austin Tice vasthouden. Kort nadat hij werd opgepakt, verschijnt een filmpje op YouTube van een geblinddoekte man die sprekend lijkt op Austin Tice. Hij lijkt in doodsangst, roept om Allah en Jezus. Niemand zocht contact met de makers van het filmpje. De Amerikaanse autoriteiten wilden dat niet. De familie Tice, vaderlandslievend als ze zijn, hadden vertrouwen in dit oordeel. ‘Het is slechts een van onze verschrikkelijke fouten’, zegt Debra Tice.

Ze is huisvrouw, toegewijde moeder van zeven kinderen. Niets in haar leven heeft haar voorbereid op campagne voeren voor haar verdwenen zoon in Syrië. Maar als hij vrijkomt, na jaren in de hel, weet ze precies wat ze met hem zal doen. ‘Ik ga hem geen ruimte geven om adem te halen, want ik ga hem helemaal smoren met mijn knuffels.’

Ana van Es is correspondent in Beiroet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.