ColumnMerel van Vroonhoven

Een studiemaat of vriend voor het leven ontmoeten? Dat moet online

Maximaal één persoon door de draaideur. Bij binnenkomst direct handen ontsmetten. Rechts aanhouden in de gangen. Vier treden afstand op de trap. Niet met meer dan drie personen in het damestoilet. 

Ik heb vandaag examens. Na meer dan een half jaar ben ik voor het eerst weer fysiek in het gebouw van mijn Pabo. Ik haast me via de verplichte looproute naar het examenlokaal. Overal wijzen felgekleurde pijlen en pictogrammen mij op mijn coronaplicht. Het risico dat studenten in kluitjes staan moet tot een minimum worden beperkt. Op een vrolijke manier, dat wel. Maar alle knalroze stickers en kleurrijke posters ten spijt, bij binnenkomst in het gebouw valt vooral één ding op: de doodse stilte. Studeren anno 2020 doe je niet op school, maar thuis achter je beeldscherm.

Bij de start van het studiejaar dus geen hordes bij elkaar klittende twintigers die met hun gelach de kantine vullen. Hoe universiteiten en hogescholen ook hun best doen om binnen de beperkingen van de gebouwen een soepele transitie naar het studentenleven te faciliteren, veel van de onwennige blikken van eerstejaars zullen elkaar toch vooral via het computerscherm treffen. Een studiemaat of levensgezel ontmoeten? Dat moet online. En – als je geluk hebt – misschien tijdens een van de schaarse momenten dat je wél fysiek mag samenkomen. 

Na afloop van het examen loop ik via het voorgeschreven pad direct naar de uitgang. Geen reden om te blijven hangen in deze doodse boel. Achter de receptiebalie zit een vrouw van mijn leeftijd achter een spatscherm. ‘Hoe is het daar?’, roep ik net iets te luid. Met een treurige blik antwoordt ze: ‘Ach mevrouw, wat kan ik zeggen? Het is hier zo stil, al maanden. Ik mis ze zo, de studenten’. Ze maakt zich zorgen, vertelt ze. ‘Hoe moet dat nu met al die jonge mensen, als ze hier niet mogen komen? Studeren achter je beeldscherm, dat is toch geen doen?’ Ze vertelt over de zoon van haar beste vriendin. ‘Twintig, een ontzettend lief jong, maar al zijn hele leven last van depressies. Hij studeert in Rotterdam. Eindelijk had hij daar aansluiting en vrienden. Hoefde zelfs geen medicatie meer te slikken. Hij had ook een studentenbaantje. Zo kon hij zijn huur betalen. Tot corona kwam. Nu woont hij weer thuis. Maar mijn vriendin heeft een slechte gezondheid, weet u? Ze is doodsbang dat hij het virus meeneemt naar huis. Dus ziet die jongen niemand meer en is weer aan de pillen.’

Terwijl ik nog nadenk over dit gesprek, reis ik af naar Amsterdam, waar ik anderhalf uur later aanschuif bij een etentje met vriendinnen. Ik leerde hen kennen in het eerste jaar van mijn studententijd. In de meer dan drie decennia die volgden, zouden liefdes komen en gaan, carrières worden gemaakt en gebroken, kinderen geboren worden, opgroeien en uitvliegen. We deelden het allemaal. Wat hoop ik voor al die studenten van nu: dat hun studentenleven vol beperkingen en looproutes, ontsmettingspompjes en computerschermen snel weer plaatsmaakt voor de onbegrensde vrijheid die bij deze fase van het leven hoort. Zodat ook zij over 35 jaar met hun studentenvrienden het glas kunnen heffen op hun levenslange vriendschap. Want studeren is zo veel méér dan een diploma halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden