Column Peter Buwalda

Een Snickers is veruit superieur aan een banaan

‘Dit kunnen alleen de hele groten’, ­mompelde ik.

Zoals zo vaak stonden we bij de groente en fruit, ik had zojuist mijn linkerdaglens, te midden van het hamsterende plebs, vervangen door een verse. Je hebt zo een winkelkar in je knieholten, natuurlijk. Maar hij zat.

De ouwe lens, waaronder een flinke haar bleek te zitten, geen idee hoe dat kan, plakte ik stiekem op een appel. Voor mijn geestesoog verscheen een ­rochelende, paars aanlopende kleuter. Ik peuterde de lens er stiekem maar weer af. Wederom stiekem liet ik hem in een vak met blikjes tomatenpuree vallen.

Gedurende deze onbewaakte ogenblikken had Jet ons mandje tot aan de rand toe volgestort met alles wat redelijkerwijze aan een boom kan groeien; ik zag peren liggen, sinaasappels, mandarijnen, kaki’s, appels, mango’s, citroenen, pruimen, kiwi’s, dadels, vijgen. Nu hield ze een tros Chiquita’s omhoog. Er is een plaatje van Abba, Chiquitita geheten, dat mijn moeder vroeger grijs draaide, en waarbij ik maar aannam dat het over een banaan ging die verlaten was door een aap, of zo. Vreselijk lied, vond ik destijds, en nog steeds, hoor, nog steeds.

‘Géén bananen’, zei ik.

‘Wél bananen’, zei Jet. Voor haar is een Albert Heijn-mandje een soort vegetarische ark van Noach. Alle groente en fruit moeten worden gered, iedere dag opnieuw.

‘We hoeven toch niet altijd bananen.’

‘Jij neemt toch ook altijd een Snickers’, speelde ze de S-kaart. Onze discussies eindigen als we maar lang ­genoeg volhouden niet bij de Holocaust, zoals volgens Mike Godwin op internet het geval is, maar bij mijn dagelijkse vuist vol pinda’s, wat ik minstens zo oneerlijk vind, je slaat er alles mee dood.

‘Ik weet niet of je het weet’, zei ik in het wilde weg, ‘maar een Snickers is gezonder dan een banaan.’

Ja, kijk, nu maakte ik het wel heel bont, natuurlijk. Dit moest ogenblikkelijk tot op de bodem worden uitgezocht.

Terwijl Jet op d’r telefoon nutrition facts begon te googlen, trokken Rico (Chiquitita) en Badr (Pindavuist) hun jasjes uit. Het gevecht van de eeuw, mochten we wel zeggen.

We wandelden kasteelwaarts, ik smullend van mijn reep, Jet zutaten opsommend. De eerste ronde ging meteen al naar Badr. Het bruine fruit bleek stijf te staan van de vitaminen: A, B12, C, E, K, allemaal aan boord – en in aanzienlijke hoeveelheden. Banaantje had er ook wel een paar, maar beduidend minder, en zelfs nul B12 en nul K.

‘Proef je ook’, smakte ik.

Ronde 2 pakte minder gunstig uit. Gezeik over ­calorieën. In Badr zat vijf keer zoveel energie als in Rico. Mij leek dat een plus, maar Jet niet. ‘Ik ga toch geen vijf bananen eten’, zei ik. ‘Dat is het hem juist’, zei Jet. Onbeslist dus.

De laatste ronde, die van de mineralen, loog er weer niet om, zeg: calcium, ijzer, magnesium, fosfor, zink, koper – zit allemaal in uw bruine, vierkante kiwi, graag gedaan, wederom genoeg voor een weeshuis. ‘Maar een banaan heeft ze ook’, sputterde Jet tegen.

‘Maar minder’, blufte ik. Ze zei niks terug, wat meestal betekent dat ik gelijk heb.

‘Maar wacht eens even’, zei ze vertwijfeld, ‘in ­Snickers zitten ook thiamine, riboflavine, niacine, ­folaat en choline.’

‘Gelukkig wel’, smakte ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden