Column

Een reisgids die vertelt hoe je 'het volk' kunt vermijden

Zou de wereld van de reisgidsen over een paar jaar nog bestaan? Ik hoop het, want ik ben gek op reisgidsen. Een tijdlang heb ik geprobeerd ze niet te kopen, want ik zou alles wel op internet vinden of zelf ontdekken, maar zo werkt het niet.

Het strand van Corsica.Beeld afp

Als je eenmaal hebt ondervonden dat Tripadvisor wordt bevolkt door ontstemde bejaarde Amerikanen en dat je zelf nooit iets goeds zult vinden in een jou onbekende streek, want je hebt honger, strijkt neer in het verkeerde restaurant, bestelt van de plakkerige, geplastificeerde menukaart de rognon bestelt omdat je denkt dat dat rog is - ja, dan besluit je om toch weer reisgidsen te gaan kopen.

Maar dan moet je wel weten welke gids. Naar Marokko vertrokken we deze lente met de goeie oude Lonely Planet, maar daarvan begon ik na een week reizen sterk het idee te krijgen dat hij was volgeschreven door een Amerikaanse twintiger die zo blij was om überhaupt voet in 'Africa' te hebben gezet dat hij extatisch reageerde op elke tajine, tapijtverkoper of woestijnstad die hij aantrof. Het waren alleen maar impressive castles, twisting alleys en dizzying arrays van dit of dat. Te blij. Kritiekloos. Ik begon te verlangen naar die andere bekende reisgidsenreeks, De Trotter, alias La guide du routard.

Dus die kocht ik nu voor Corsica. De Trotter is Frans, linksig van aard, en kritisch. Het logo van de Trotter is een keurige heer in een grijze pantalon en een ietwat gekreukt wit overhemd die de wereld als rugzak op zijn rug draagt. Een beeld dat de gehele attitude van de Trotter goed samenvat.

In de Trotter gaat het altijd over het vermijden van 'volk' - daarom moet je van de gids bij zonsopgang bij toeristische attracties aankomen en populaire dorpjes verkennen voordat daar de winkels opengaan. In de omschrijving van de meest banale bestemmingen, zoals stranden, weet de Trotter nog oorspronkelijk uit de hoek te komen; zo schijnt er op Corsica een 'bevreemdend strand' te zijn. De Trotter is bij tijd en wijle krottig uit het Frans vertaald, waardoor dingen 'Waarlijk magisch!' worden verklaard.

Na een tijdje ken je de Trotter als reiziger zo goed dat je begrijpt dat de zin 'Je eet in een klein, verouderd zaaltje met weinig tafels' geldt als een enorme aanbeveling. Ook deinst de Trotter er niet voor terug om met klem afgelegen huurhuisjes van Franse heren op leeftijd aan te raden die geen website hebben, geen e-mail en geen kennis van het Engels, alleen een vaste telefoon die ze 'soms' opnemen.

Maar dat huisje is dan wel waarlijk magisch.

De Trotter is zo Frans als een Fransman met een gekreukt wit overhemd. Daarom heb ik een zwak voor hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden