Column Merel van Vroonhoven

Een pleidooi voor de iJuf

. Beeld .

Nog wat zweterig van een week griep, stapte ik direct na kerst op de trein. Ik was er door mijn collega’s op school al voor gewaarschuwd; het eerste jaar als beginnend juf zit je regelmatig ziek thuis. Het is niet de studiestress of de dagelijkse confrontatie met je onkunde die je velt, maar de onuitputtelijke hoeveelheden ziektekiemen, die nu eenmaal op een basisschool rondwaren. ‘Niet getreurd’, houden mijn collega’s me steeds voor. ‘Je lichaam raakt eraan gewend in de loop der jaren.’

Hoe het ook zij, het was weer tijd voor de jaarlijkse reis met mijn moeder. Al een decennium trekken wij in deze tijd van het jaar samen per trein en bus de wereld rond: dit jaar voerde onze reis naar Albanië, het ex-communistische land van moeder Theresa dat ingeklemd ligt tussen voormalig Joegoslavië en Griekenland.

Inmiddels anderhalve week verder en een hoop gesnif en gesnotter minder zijn we op de weg terug. We zitten al een hele dag in een overvolle, met graffiti opgefleurde, stokoude dieseltrein. Het is de sneltrein naar Belgrado, maar meer dan een gemiddelde van 50 km/u lijkt hij, zelfs zonder de opgelopen urenlange vertraging, niet te halen. 

Gelukkig raken we in een geanimeerd gesprek met twee Servische studenten. Een van hen spreekt vloeiend Engels. Hij heeft zich de taal, naast de schaarse lessen op school, zelf aangeleerd. Inmiddels geeft hij Engels aan Chinese kinderen. ‘Wonen die hier dan veel in Servië?’, vraag ik wat ongelovig. ‘Nee niet in Servië’, lacht hij. ‘Ik geef les via iTutorGroup, een Taiwanees bedrijf dat over de hele wereld leraren aanbiedt via een online klaslokaal. Hij vertelt hoe alles daar virtueel gaat. De sollicitatiegesprekken, het assessment, de opleiding tot leraar, de verplichte jaarlijkse bijscholing; alles verloopt via het internet. En natuurlijk de lessen die hij elk weekend geeft.

Het doet mij denken aan het artikel over een vergelijkbaar initiatief, dat ik recent in het Algemeen Dagblad las. De kinderen zitten in de klas en de leraar verblijft op een andere locatie ergens in of zelfs buiten Nederland. Via het digibord of hun laptops krijgen de leerlingen les. In de klas zelf is een onderwijsassistent aanwezig om de orde te bewaren.

Schoolleiders en soms ook ouders zijn nog wat huiverig, maar nu het lerarentekort toeneemt verdwijnt ook de koudwatervrees. Logisch, inmiddels kennen allerlei andere sectoren, waaronder het hoger onderwijs, virtuele varianten. Een virtuele dokter kan je voor een aantal kwalen heel snel en goed helpen. Ook de virtuele psycholoog blijkt bij een lichte depressie minstens zo effectief als diegene waarbij je op de bank ligt. En via online games doen kinderen van nu kennis en ervaringen op waar oudere generaties op hun leeftijd nog geen weet van hadden.

Ook al zal de virtuele leraar niet de panacee voor alle problemen in het onderwijs zijn, het is toch de moeite waard om het niet direct af te doen als de zoveelste ‘Ipad-school’ of oude wijn in nieuwe zakken. Integendeel, juist arbeidsschaarste en een veranderende arbeidsmarkt vragen om vernieuwing en innovatie. En bovendien; zolang het griepvirus nog niet overdraagbaar is via wifi, scheelt het in ieder geval een hoop zieke, beginnende juffen. 

Negende aflevering van de serie die Merel van Vroonhoven schrijft over haar overstap van topvrouw bij de Autoriteit Financiële Markten naar zij-instromer in het onderwijs. Lees hier de vorige aflevering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden