Column Ibtihal Jadib

Een ongeoefend gehoor moet mijn gebrek aan waardering voor klassieke muziek verklaren

Beeld Valentina Vos

Die Nederlandse vent van mij houdt van muziek. Op zich uitstekend natuurlijk, maar helaas heeft hij niet de juiste smaak. Zo houdt hij ervan om ‘s ochtends de dag te beginnen met een liedje van Bach. Beleefd probeer ik dan mijn aandacht te vestigen op het smeren van boterhammen voor de kinderen, maar dat lukt mij nooit langer dan vijf minuten omdat de hele tijd een hardnekkige fluit erdoorheen tettert. Navraag leerde mij dat het zou moeten gaan om een hobo: verklarend wees mijn man op de titel ‘Oboe Concerto’.

Kennelijk ging hij ervan uit dat ik het woord oboe ken. En dat ik weet wat een hobo is. De beste man ging op zoek naar andere liedjes. Omdat ik zo van piano houd kwam hij met Chopin. Lieve hémel zeg, als ik naar dat zenuwachtige gepingel wil luisteren, ga ik wel naar een Chinees restaurant. Met een frons zocht hij verder: vioolmuziek. Nou vooruit, dat vind ik nog enigszins te pruimen dus tegenwoordig worden de boterhammen gesmeerd terwijl ik Keira Knightley voor me zie dartelen in een of ander kostuumdrama.

Ik probeer het echt wel hoor. Terwijl ik deze column schrijf heb ik een YouTubefilmpje opgezet met de titel ‘Klassieke muziek van Bach Mozart Beethoven Pachelbel’ (geen idee wie die laatste is) om mijzelf ervan te overtuigen dat het allemaal zo erg nog niet is. Een ongeoefend gehoor, dat moet mijn overweldigende gebrek aan waardering voor klassieke muziek verklaren.

Helaas zal mijn gehoor niet snel geoefend raken want daarvoor zou ik moeten blijven luisteren tot het bittere eind, en dat lukt me nooit. Ik heb het hierboven vermeldde stuk ook al weer uitgezet; wat een ondraaglijk geluid. Het voornaamste euvel zit ‘m in het feit dat al die briljante componisten kennelijk geen voorstander waren van de drum. Onbegrijpelijk, want zo blijft de melodie eindeloos in zichzelf verzuipen, hulpeloos zoekend naar een structuur brengende trommel.

Misschien zijn het mijn Afrikaanse roots, maar zonder een ritmisch raamwerk zal ik niet snel in vervoering raken van muziek. Omgekeerd lukt dat makkelijk. Bij een Braziliaanse brassband denk ik nooit: hier had een viool bij gemoeten.

Bij ons thuis vroeger werd er geluisterd naar muziek van mensen als Oum Kalthoem, Abdel Halim Hafez en Warda. En met mijn nichtjes struinde ik op de Beverwijkse bazaar naar nieuwe cd’s van Hakim, een Egyptische zanger op wiens muziek wij eindeloos buikdanspasjes oefenden, onze heupen stevig ingesnoerd met sjaaltjes.

Voor westerse muziek luisterden we naar populaire radiozenders en keken we naar MTV waarbij we zorgvuldig de ‘witte’ rockmuziek vermeden en ons vooral concentreerden op mierzoete R&B-glijers. Niemand heeft mij ooit op een kerkbankje gezet om omvergeblazen te worden door orgelmuziek van Bach. Met als gevolg dat ik geen idee heb waar mijn man het over heeft als hij daarover vertelt. En zijn geliefde Matthäus-Passion? Ik voel er niks bij. Hij heeft zich erbij neergelegd en zoekt zijn liefde voor klassieke muziek buiten de deur. Met zijn maatje die wel verstand heeft van zaken organiseert hij zo nu en dan een avond vol biefstuk, rode wijn, sigaren en een vier uur durende opera. Wat een verrukking dat ik dat allemaal mag missen. En de hele avond voor mezelf heb om thuis in m’n pyjama buikdanspasjes te oefenen.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden