Column Joost Zaat

Een ode aan de verpleging

In het trappenhuis van het ziekenhuis hangen spandoeken met de eis ‘5 procent erbij’. Ze zijn gemaakt door verpleegkundigen van een paar overtollige lakens en een viltstift. Wat een tegenstelling met de gelikte uitgaven die communicatieafdelingen van ziekenhuizen de wereld in slingeren of het ambtelijke lingo waarin stakeholders bijvoorbeeld ‘het kwaliteitskader wijkverpleging’ gieten, denk ik als ik naar Daan loop. Ik had hem laten opnemen, met kanker zoals u in mijn vorige column kon lezen.

Het is bijna 6 uur. Samen met de specialist ga ik hem vertellen dat het hopeloos is. Een half uurtje eerder heeft hij huilend van de pijn een CT-scan gehad. Het doel was de bron van al zijn uitzaaiingen te vinden. Die zitten echt overal, zelfs in zijn brein. Zijn bed rij ik samen met een vrolijke verpleegkundige in de overlegruimte van de afdeling.

‘Wat ontzettend fijn dat je met me meeging naar die CT’, zegt Daan tegen haar. ‘Zonder jou had ik het niet gedaan en dat terwijl je dienst allang was afgelopen.’ Ze buigt voorover en aait zijn hand. ‘Ach, dat heb ik graag voor u gedaan. Ik weet dat u veel pijn heeft en dat ze bij de röntgen dus heel voorzichtig moeten doen. En mijn vriend heeft het eten intussen wel klaar’, zegt ze in zangerig West-Fries.

Later bel ik het hospice. ‘Heb je een plekje?’ ‘Nu niet, maar na het weekend wel.’ Nu ligt Daan dus daar.

‘Je bent hier net een paar uur en je hebt de verpleging al om je vinger gewonden’, zeg ik nadat ik eerst overleg heb gehad met de hospice-coördinator. ‘Hoe doe je dat toch?’

‘Ja leuk, joh. Ik kan Gronings met ze praten en ik dacht dat ze met zijn vieren waren, maar het zijn er maar twee. Ik zie dubbel door dat ding in mijn hoofd.’ Hij schatert het uit, zijn pijn even vergetend.

Voordat ik Daan had laten opnemen had hij een paar dagen wijkverpleging nodig. Ik belde toen mijn lievelingsclubje. ‘Hebben jullie plek voor een oude bekende? Jullie hebben zijn vrouw langdurig verzorgd.’ ‘Tuurlijk’. Het was in vijf minuten geregeld.

De zomer van al deze zorgzame verpleegkundigen werd behoorlijk verpest door de dreiging van de invoering van een wet BIG II, die een onderscheid zou maken tussen ‘gewone’ en ‘regieverpleegkundigen’. 

De kloof tussen de werkvloer en de vergadertijgers werd weer eens pijnlijk duidelijk. Zorg gaat in de dagelijkse praktijk over aandacht en bezieling. Aan vergadertafels gaat het over kosten, productie, dure geneesmiddelen, veiligheid of e-health. Aan die tafels zitten ongetwijfeld ook mensen met een goede inborst, maar ze zijn wel heel ver weggedreven van de ziel van de zorg.

Ik heb geen idee hoe die kloof te dichten, maar de 5 procent loonsverhoging gun ik verpleegkundigen van harte. Ik gun ze vooral grip op hun echte werk, voldoende collega’s en een kleinere kloof met hun vertegenwoordigers en werkgevers. Bezield werkgeverschap, dat moet toch ook kunnen?

Meer columns van onze schrijvende huisarts Joost Zaat

Na twee maanden hadden we een nieuw probleem: ze ging niet dood

Ik koester de mogelijkheid om onder de cholesterolmaffia uit te komen. 

De patiënt moet niet de dupe zijn van mijn drukte

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden