Column

Een nieuw fenomeen: de ik-geef-mijn-slechte-kanten-toeëritis

Terwijl ik even aan het bijlezen was over de vermeende huwelijksperikelen van Xander de Buisonjé (die waren 'giga opgeblazen', aldus Xander zelf) bleef mijn oog hangen aan een passage over Xanders bestaan in tijden dat hij veel concerten geeft. 'Je bent wel twee weken lang van huis. Alles draait even alleen om mij en je gezin moet daar maar in meegaan. Kijk, je moet in dit vak wel een beetje een narcistisch kantje hebben natuurlijk. Zolang je je daar maar van bewust bent.'

Xander de Buisonjé geeft zijn slechte kanten toeBeeld anp

Het ging me om die laatste twee zinnen. Die staan voor een relatief nieuw fenomeen in de intermenselijke communicatie, dat ik even ik-geef-mijn-slechte-kanten-toeëritis zal noemen.

Xander de Buisonjé erkent in dit stuk dat hij een beetje een narcistisch kantje heeft. (Want, zegt hij, dat moet je hebben in zijn vak. Ik zou zeggen dat je dat vak vooral nodig hebt om tegemoet te komen aan je narcistische kantje, maar goed, ik ben een vervelende zeikerd. Dat is mijn slechte kant dan weer.) Nadat Xander heel open en eerlijk het bestaan van zijn narcistische kantje heeft benoemd, zegt hij - wellicht ten overvloede - dat hij zich ervan bewust is. En dan is het dus oké om een beetje een narcistisch kantje te hebben. 'Zolang je je daar maar van bewust bent.'

Het deed me denken aan het interview met Dinand Woesthoff van de schreeuwrockband Kane dat ik toevallig een paar dagen ervoor in het blad Fabulous Mama las. Nadat ik over de schok was heengekomen dat Dinand Woesthoff helemaal niet meer van Kane is, want Kane blijkt niet meer te bestaan, maar dat hij alleen nog maar werkt voor het almaar wilder om zich heen grijpende Woezel en Pip-imperium, las ik dat Dinand zichzelf 'een sociale egoïst' vond. Dat vond ik ook een slimme. Dinand is een egoïst (want, bleek uit het stuk, hij is 24 uur per dag heel ambitieus met Woezel en Pip bezig en dat is dus soms best pittig voor zijn gezin), maar hij is wel sociaal. Dus dan geeft het toch weer niet.

Dit is een gebruikelijke tweetrapsraket bij ik-geef-mijn-slechte-kanten-toeëritis: eerst geef je een slechte kant van jezelf toe: dat je neurotisch bent, of ijdel, of 'autistisch' zoals een mij knippende kapster zichzelf laatst triomfantelijk tegen mij beschreef, of te veel bezig met je werk, of competitief, maar voordat iemand kan zeggen: 'JA! Jij bent enorm competitief en dat is verschrikkelijk irritant!' moffel je er zelf snel achteraan: 'Maar dat heeft me wel ver gebracht...' of 'Maar daardoor heb ik wel veel fócus...' of 'Maar ik wéét het tenminste van mezelf!'

En dan is alles weer oké.

Sterker nog, dan is je slechte kantje ineens je goeie kantje geworden.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden