Verslaggeverscolumn Toine Heijmans in Best

Een miljoenenhuis is niet meer wat het was. In deze Brabantse villawijk – de Villawijk – wonen ‘geen extreme miljonairs’

Toine Heijmans

Net als gewone Nederlandse wijken heeft ook de Villawijk een bewonersoverleg met voorzitter, penningmeester en secretaris. De villawijk heet Villawijk, daar doen ze niet moeilijk over, en een huis van een miljoen is niet meer wat het was, dat blijkt uit onderzoek. Nooit waren er zoveel miljoenenhuizen in Nederland, 53 duizend, en nooit waren er meer miljoenenbuurten: 53. Zes keer zoveel als vier jaar geleden.

Dat is de stand van het land. Ook in Almere, Amersfoort, Oegstgeest en Best.

Hans Leibbrandt kocht een kavel en bouwde zelf zijn ‘lowbudgetvilla’ in het bos – het ging net, het waren de karige jaren tachtig, met zijn vrouw Ina betrok hij de ruwbouw, de vloeren afgesmeerd, ‘het geld was gewoon op’. Hij werkte in Philips’ middenkader, Ina was laborant, nu zijn ze met pensioen. Ze namen een risico dat goed uitpakte, al is hun huis vast geen miljoen waard nu, zegt Ina. De miljoenenvilla’s die te koop staan, staan vaak al lang te koop, ‘ze zakken allemaal in prijs de laatste tijd’.

Hans Leibbrandt. Beeld Toine Heijmans

Als secretaris van het bewonersoverleg kent Hans elk huis en levert daar graag de verhalen bij. Zo wandelen we door zijn wijk van Amerikaanse weidsheid, golvend, met stroken asfalt die om mooie wagens vragen.

Traag rolt er één voorbij, een rauwe 911, ‘ja’, zegt Hans, ‘het is weer tijd voor de cabrio’s’.

We wandelen langs elektrische hekken, rieten kappen, solitaire zwembaden, vijverpartijen afgezet met gecoiffeerd struikgewas, veranda’s gestut door zuilen, langs ‘Bommelstein’, zoals het plaatselijk bekendstaat, ‘gebouwd 1990, stijl 1890’. Een open garage biedt beschutting aan de acht uitlaten van een Porsche en een Ferrari met recent kenteken – maar veel villa’s, zegt Hans zijn ook ‘doorgeschoten bungalows’. Die profiteren van de hoge huizenprijzen, en de nabijheid van groeistad Eindhoven.

De sociale kaart: tweederde van de bewoners heeft of had een eigen bedrijf, ‘harde werkers’, zegt Hans, die gewend zijn risico te nemen. Schilders, bouwers, loodgieters, uitvinders, directeuren. Een medisch specialist. ‘Hier wonen geen extreme miljonairs’. Wat deze villawijk daarmee ook laat zien is een mogelijke democratisering van het miljoenenhuis. En hij suggereert een kop boven dit stukje: ‘Comfortabel wonen op z’n Brabants!’

Ruime parkeergelegenheid. Beeld Toine Heijmans

Zwaait naar buren Hans en Diny, die klaarstaan om in de Carrera 4s te stappen, een cadeau van de kinderen bij Hans’ pensionering, een oude wens. Hun witte landhuis met formidabele rieten kap is 37 jaar geleden zelf gebouwd en daarna uitgebouwd. Ze hadden een schilders- en isolatiebedrijf, zegt Diny, ‘dit is met hard werken ontstaan’. Bepaalde mensen, zegt ze vervolgens, ‘gaan dan anders tegen je aankijken maar we zijn gewoon onszelf gebleven’.

We kijken naar de Porsche. ‘Het is geen nieuwe hè’, zegt Diny. Hans: ‘En alles wat we hebben, is betaald.’

Verkijk je niet op de vraagprijzen van de villa’s die te koop staan, zegt Diny, ‘sommige gaan voor veel minder weg’. Te koop voor vier miljoen, verkocht voor twee – hoe duurder een miljoenenhuis, hoe meer er van de prijs kan. Zo’n rieten kap met witte muren is niet meer in de mode, ook dat. ‘Wij houden van deze stijl’, zegt Diny, ‘maar de jeugd wil dat niet meer, die wil modern’.

‘Bommelstein’. Beeld Toine Heijmans

Een huis van een miljoen is een mooi maar niet per definitie zorgeloos bezit. We wandelen langs de villa van de man die een fortuin verloor met procederen tegen de vliegtuigoverlast van Eindhoven Airport; het stond voor anderhalf miljoen te koop en ging voor acht ton weg. Het hypermoderne pand vol kunst, van een gepensioneerde weduwnaar, ook te koop. Maar wie neemt zo’n statement over? De villa verderop kreeg een achterkant van glas, maar wel pal op het zuiden, veel te warm, en als de pui openstaat dringt het vliegtuiglawaai naar binnen. Het bewonersoverleg maakt zich sterk tegen de vliegtuigen, maar de vraag is of het helpt. Wel wist ze de kortstondige inbraakgolf te keren met een appgroep en een snel, direct contact bij de politie.

We stuiten op een echte Rietveld, te koop voor een miljoen en een beetje, ‘enigszins bescheiden aan de buitenzijde’, schrijft de makelaar – een schitterend stuk architectuurgeschiedenis maar voor de moderne generatie waarschijnlijk niet modern genoeg. De eigenaars zijn overleden, het huis is nu van de kinderen. ‘Daar moet je echt een liefhebber voor vinden’, zegt Hans.

Rieten kap met witte muren. Beeld Toine Heijmans

Er wonen veel gepensioneerden in de Villawijk, en ze hebben allemaal een ‘plan B’, zegt Hans, ‘wij ook’. Voorzieningen zijn er niet, en wie weet hebben ze die nodig, verderop in het leven. Winkels, scholen, de huisarts – alles is op auto-afstand. ‘Maar we blijven zolang het kan. Ik wil uit mijn wijk gedragen worden.’

Zo keren we terug naar Hans’ huis, dat naar zijn overtuiging nooit een miljoen op zal brengen, en dat was ook nooit de bedoeling.

Heel veel miljoenenhuizen. Beeld Calcasa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden