Opinie Sociaal minimum

Eén land, maar we meten met twee maten

Burgers in Caribisch Nederland komen er bekaaid vanaf in vergelijking met hun landgenoten in het Europese deel, betoogt kinderrechtendeskundige Karin Kloosterboer.

Premier Rutte tijdens zijn bezoek aan ‘Jong Bonaire’, een opvangplek van jongeren voor naschoolse opvang en educatie, 17 juli 2013. Beeld ANP

Op 13 september sprak de Tweede Kamercommissie Koninkrijksrelaties met de bewindslieden Knops (BZK) en Van Ark (SZW) over het bestaansminimum op de eilanden: hoeveel geld hebben bewoners van Bonaire, St. Eustatius en Saba (BES) minimaal nodig om van te leven? Met toenemende verbazing kon het publiek luisteren naar de taalgymnastiek die de bewindsvrouw nodig had om – afwijkend van Europees Nederland − voor Caribisch Nederland wéér geen sociaal minimum vast te stellen.

Nóg geen sociaal minimum

Bijna acht jaar geleden werden de BES-eilanden onderdeel van Nederland en daarmee ‘Caribisch Nederland’. Al die tijd is er met twee maten gemeten; burgers in Caribisch Nederland kwamen er telkens bekaaid vanaf in vergelijking met hun landgenoten in het Europese deel. Dat blijft voorlopig zo als het aan dit kabinet ligt. Er was even hoop met de aankondiging van maatregelen als een verdubbeling van de kinderbijslag. Daarmee blijft het bedrag dat ouders ‘daar’ krijgen overigens nog steeds lager dan ‘hier’ terwijl de levenskosten er aanzienlijk hoger zijn.

Maar vorige week bleek dat de bewoners van de BES-eilanden het met deze eerste strohalmen moeten doen. In 2020 wordt er weer geëvalueerd en de belofte is dat het nadenken niet stopt. ‘In gelul kan je niet wonen’, zei Jan Schaefer al, en van nadenken verdwijnt de honger niet.

Twee jaar geleden al werd in beide Kamers een motie aangenomen waarin wordt bepaald dat de regering het sociaal minimum voor Caribisch Nederland moet vaststellen. Maar een van de indieners van die motie moest vorige week opnieuw een algemeen overleg aanvragen om hier weer over te gaan praten. Tot die tijd weigert het kabinet een bedrag te noemen.

Verwoestend effect op eilandkinderen

Het is intens verdrietig dat er zoveel woorden en tijd worden verspild. Triest vooral voor de jeugd die opgroeit op de eilanden. Jeugd, waarvan een aanzienlijk deel geconfronteerd wordt met armoede. Elke dag weer. En het is simpel: met honger kun je niet opletten op school, van ouders in de overlevingsmodus kun je niet verwachten dat ze hun kinderen adequaat opvoeden, zonder geld kan een kind niet meedoen, armoede verhoogt de kans op geweld. Armoede bedreigt bovendien de totstandkoming van veilige hechting tussen kinderen en hun opvoeders, en veroorzaakt verwaarlozing.

Dit Haagse beleid heeft een verwoestend effect op de eilandkinderen. Op zo’n moment wordt er altijd gewezen op falend lokaal bestuur. Zo kun je nog lang blijven jij-bakken zonder dat de 5.500 overzeese Nederlandse kinderen daar iets aan hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden