Column Sylvia Witteman

Een koe bedanken voor haar romige melk, is dat beleefd, of toch gewoon cru?

Omdat ik mijn boodschappen zonder leesbril doe, kom ik geregeld met verrassingen thuis. Zo bleek dat ik geen gewone melk had gekocht, maar een nieuw merk ‘vol smaakavontuur’. ‘Elke koe is anders, dus ook haar melk’, beweerde het etiket. De fles die ik had aangeschaft bevatte niet de verzamelde bijdragen van anonieme koeien, nee, ik had hier de persoonlijke melk in handen van Tietje 198 .

‘Ontmoet de koe achter deze fles’, stond er in koeienletters bij, met een verwijzing naar een website. Daar stond mijn scherm al vol zwartbonte koppen. Met hun grote, gele oormerken leken ze op La vache qui rit, al lachten ze goddank niet, zoals dat enge beest op die smeerkaas. Een koe is een ernstig dier.

Ik had Tietje 198 snel gevonden. Zij heeft een zwart gezicht met een witte bles, haar moeder heet Tietje 190 en haar vader heet Attack. Onder rundvee heersen blijkbaar nog traditionele rolpatronen: de meisjes heten Margriet, Roosje of Anneke, de jongens Impuls, Persuader of Rolex.

Tietje geeft een onvoorstelbare 17.761 liter melk per jaar, las ik. Haar naam is dus nogal een understatement. Bijna 50 liter per dag! Daar doe ik een jaar mee, met dat lullige wolkje melk in mijn ochtendkoffie. De verplichte, vieze, lauwe schoolmelk uit mijn jeugd heeft mij voorgoed de lust ontnomen ooit nog meer te drinken dan dat kleine scheutje. Maar er zijn genoeg mensen die er wel pap van lusten, getuige de laaiende recensies onder Bleske 24, Corrie 240 en Aafke 397. ‘Smaakt als de melk van vroeger’, ‘Smaakt naar softijs’, ‘Hele pak achter elkaar leeggeklokt!’ ‘Heerlijk romig. Dank je wel Aafke!’

Een leuk idee, dat we nu bij melk, net als bij wijn, kunnen kiezen tussen ‘vol en romig’, ‘lichtzoet’ en ‘zacht en fris’. Maar zou ik nu werkelijk voortaan ‘Melk van Roosje’ of ‘Melk van Tietje’ op mijn boodschappenlijstje zetten? Dat wordt me toch een beetje te persoonlijk. En een koe bedanken voor haar romige melk, is dat beleefd, of toch gewoon cru, alsof je een varken bedankt voor zijn karbonades?

Ik dacht aan dat koeiengedicht van Achterberg: ‘Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw/ en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw/ alleen de boer melkt mij zo zalig/ dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig./ ’s Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust/ dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust.’

Nu hoop ik heel erg dat Tietje als kalfje ook bij haar moeder heeft mogen rusten, en haar kalfjes bij háár.

Anders drink ik mijn koffie voortaan wel zwart. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden