Column Nico Dijkshoorn

Een klein groen vogeltje maakte evenveel indruk op mij als een giraffe in de rij bij een bioscoop

Het moet in 2001 zijn geweest, want er zat een andere vrouw dan Tanja bij mij achter op de fiets. We reden door Amstelveen - winkelcentrum omringd door huizen - en opeens stopte ik. We stapten af. Ik hield het stuur van mijn fiets vast en wees naar een boom. ‘Stil’, fluisterde ik. ‘Derde tak rechts. Kijk dan. Niet bewegen, hij kijkt naar ons. Hij heeft een schutkleur. Dat betekent dat je hem minder goed kunt zien.’

‘Ik ben niet achterlijk’, zei de toenmalige vrouw. ‘Stil, hij hoort je met je geluid en zo uit je mond. Niet bewegen.’ Daar stonden we. Ik wachtte op muziek van Sergio Leone, maar die kwam niet. ‘Het is een parkiet’, zei ik. ‘Een groene. Hij heeft een snaveltje, kijk dan.’ Nu zag de vrouw hem ook. ‘Niet bewegen’, zei ik nog eens.

Minutenlang keken wij naar de parkiet. Hij zag ons ook, maar het maakte niet veel indruk. ‘Hij is gewend aan mensen. Hij heet Rikkie. Of Rita. Mensen vernoemen hun huisdier vaak naar hun overleden vader of moeder. Behalve in Argentinië. Daar hebben ze de naam van een bepaald stuk vlees.’

Ik was op een onuitstaanbare manier de grote vogelkenner aan het uithangen. ‘Kijk, hij eet’, zei ik. Samen keken we hoe de parkiet niets begreep van een kastanje. ‘Thuis gaven ze hem overgebleven rijst of een bodempje goulashsoep. Deze vogel is gedoemd te sterven. Hij is niet gewend aan onze natuur. Hij kent alleen het concept kooi met deurtje.’

Zo zat dat in 2001. Een parkiet die buiten vloog was ontsnapt uit een bejaardentehuis. Dat kon niet anders. Die groene vogel in een Amstelveense boom, met zijn rode snaveltje oliedom aan het hakken in iets dat verdacht veel op een vrucht leek, maakte evenveel indruk op mij als een giraffe in de rij bij een bioscoop, ik zeg maar even iets.

Ik heb daarna nog jarenlang het verhaal van de ontsnapte parkiet verteld. Dat hij mensen had achtergelaten, omdat hij uiteindelijk toch een dier was. De vrouw die hem had laten ontsnappen was een paar dagen heel verdrietig geweest, maar ik wist bijna zeker dat ze daarna een enorme kaketoe had gekocht die ze de woorden ‘aardappeltaartje’ en ‘wortelkanaalbehandeling’ had leren zeggen.

Twee dagen geleden reed ik langs een boom in Leiden. Ik dacht dat er een vliegtuig neerstortte. Aanzwellend geraas, luchtverplaatsing en het schudden van takken. Ik keek naar boven. Zo moet BNNVara presentatrice Emma Wortelboer zich hebben gevoeld toen ze haar eerste televisie-orgasme beleefde. Het was overweldigend. Honderden parkieten probeerden elkaar van de tak te duwen. Hun gekrijs was gekmakend hard. (Wortelboer)

Ik dacht veel, daar onder die boom. Eerst kwamen - het zal eens niet - de sterk nostalgische mijmeringen. Ach ja, alles veranderde. Om mij heen schokte de wereld omhoog, maar wat bleef ik zelf toch een klein mannetje, met mijn uiterst beperkte actieradius. We waren 18 jaar verder en ik stond nog steeds met een brok in mijn keel naast een fiets naar groene vogels te kijken.

Daarna kwam de psychologische duiding. Al die parkieten, ooit zaten ze gevangen, en kijk nu eens. Die groene motherfuckers domineerden the hood als meane brakkaboys. Ooit zaten ze in een kooi en deden dan in godsnaam maar een koprol door het schelpenzand. Ik keek. Wanneer ging ik eens iets durven buiten mijn kooi? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden