Column Samuel

Eén keer kunnen grasduinen door zijn gedachten zou onze hoofdprijs zijn

David probeert de aandacht van Samuel te vangen. ‘Hé Saam. Saampie, kijk eens even naar me, ik ga voor vijf maanden naar Amerika. Kusje.’ Samuel, Saampie, zit in zijn vaste bankhoekje, verzonken in zijn eigen dingetjes des levens. Hij kijkt je alleen aan als hij dat zelf nodig acht, niet als je daarom vraagt. Het is zijn wereld en alleen die van hem.

Ik kwam terug van het WK voetbal voor vrouwen en hij keek me een minuut vol in mijn gezicht aan, speurend naar herkenningspunten. Alsof hij de contouren van mijn gezicht bestudeerde. Wie weet zat er ook een verwijt in zijn blik. Waar ben jij geweest? Misschien hebben wij in hem leren zien wat we willen zien, om onszelf gerust te stellen.

De ene keer kijkt hij blij, dan weer droevig, in zichzelf gekeerd of weemoedig , met de lippen naar voren getuit, licht naar beneden gekruld. Eén keer in dat hoofd kijken, om te zien wat zich daarin allemaal afspeelt, zou onze hoofdprijs zijn. Eén keer kunnen grasduinen door zijn gedachten.

Over welk kind maak je je als ouders de meeste zorgen? Over de jongste, Joshua? Nee. Grappige puber. Bijdehand. Slim. De oudste dan misschien, David? Die vertrok met al zijn flair dus naar de Verenigde Staten, waar hij tot december zal studeren in Minneapolis. Het visum was op tijd, de woning is nog niet helemaal geregeld. Komt wel.

Een traantje vloeide op Schiphol. Gevolgd door uren vertraging vanwege een brandstofprobleem en nieuws per app. Van de ene kant zo rustgevend, maar de digitale snelweg is ook de brenger van berichten die je ‘vroeger’ helemaal niet te weten kwam, en dat was misschien maar goed ook. Dat hij in Queens staat, nadat het drie uur duurde voordat hij langs de douane was. Midden in de nacht van New York, alleen, met al zijn spullen, zoekend hoe hij eenvoudig in zijn hostel kan komen. Niet dat hij bang was, overigens. Want natuurlijk reist hij eerst nog een tijdje, alvorens hij zich in het semester aan de universiteit stort.

De volgende dag schrijft hij over een kroegentocht met jongens uit het hostel, allemaal toffe mensen, jeugd met dromen en ambities. Cruz uit LA, Kinnar uit Londen, Nick uit IJsselstein. Zo snel en handig als David is met vrienden maken. Al die verhalen over de jeugd van tegenwoordig, geloof ze niet. Althans, wij geloven ze lang niet allemaal. Velen van hen zijn zo veel slimmer dan wij ouderen, in tal van opzichten zo veel handiger. 

Hoe anders is dat met Samuel, Saampie. Hij is altijd behoeftig. Hij heeft het warm dezer dagen, net als wij. Druppeltjes zweet kruipen door zijn vlassnorretje. Hij krijgt de ene beker drinken na de andere. Maar hij is dan weer niet zenuwachtig over zijn broer of over zijn broertje. Ook zijn schooljaar is afgelopen. We hebben een korte jaarsluiting op Rozemarijn en zingen een paar liedjes. Dan staat hij op. Kom op, naar huis. Zijn ambitie is het volgende uur. Dat is heerlijk rustgevend. Hoewel? Uiteindelijk is hij toch de winnaar van deze informele ‘over wie maken we ons de meeste zorgen’-quiz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden